XAOS

Ο ουρανός - Μανώλης Αναγνωστάκης

2012-01-28T15:55:00.000+02:00

Πρῶτα νὰ πιάσω τὰ χέρια σου
Νὰ ψηλαφίσω τὸ σφυγμό σου
Ὕστερα νὰ πᾶμε μαζὶ στὸ δάσος
Ν᾿ ἀγκαλιάσουμε τὰ μεγάλα δέντρα
Ποὺ στὸν κάθε κορμὸ ἔχουμε χαράξει
Ἐδῶ καὶ χρόνια τὰ ἱερὰ ὀνόματα
Νὰ τὰ συλλαβίσουμε μαζὶ
Νὰ τὰ μετρήσουμε ἕνα-ἕνα
Μὲ τὰ μάτια ψηλὰ στὸν οὐρανὸ σὰν προσευχή.

Τὸ δικό μας τὸ δάσος δὲν τὸ κρύβει ὁ οὐρανός.

Δὲν περνοῦν ἀπὸ δῶ ξυλοκόποι.

πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/manolhs_anagnwstakhs_poems.htm#Ο_ΟΥΡΑΝΟΣ

Ένας λύκος αισθηματίας - Αργύρης Χιόνης

2012-01-24T15:43:00.000+02:00

Διψάω γι’ ἀγάπη πεινάω γι’ ἀγάπη πονάω γι’ ἀγάπη

Οὐρλιάζω γι’ ἀγάπη πεθαίνω γι’ ἀγάπη ἀλλά

Εἶμαι ὁ λύκος ὁ κακός ὁ λύκος καί δέν γίνεται

Δέν εἶναι δυνατόν τέτοια αἰσθήματα νά ἔχω

Γιατί ἄν τό μάθουνε τά πρόβατα

θά πέσουνε νά μέ σπαράξουν

Χέρια - Aργύρης Χιόνης*

2012-01-02T16:05:00.000+02:00

Οιάνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τινα κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν -τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους
Τ' αφήνουνενα κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή- το χειρότερο - τα ρίχνουνε στις τσέπεςτους
και τα ξεχνούνε
Στο μεταξύ ένασωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρόποιήματα άγραφα

Τον ποιητή δεν τον ήξερα.

*Πέθανε πολύ πρόσφατα στις 25/12/2011

Τον ανακάλυψα απ'το μπλογκ του Old boy

Θερμοπύλες - Κωνσταντίνος Καβάφης

2011-12-31T20:00:00.000+02:00

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

πηγή: www.kavafis.gr

Κεριά - Κωνσταντίνος Καβάφης

2011-12-29T10:00:00.000+02:00

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα —
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

πηγή: www.kavafis.gr

Όσο μπορείς - Κωνσταντίνος Καβάφης

2011-12-27T09:40:00.000+02:00

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

πηγή: www.kavafis.gr

Περιμένοντας τους Βαρβάρους - Κωνσταντίνος Καβάφης

2011-12-24T08:30:00.000+02:00

— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

        Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
  Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
        Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
        Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
        Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
        τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
        για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
        τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
        και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.

—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

        Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
        κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.

— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

        Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
        Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
        και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

                               __

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

πηγή: www.kavafis.gr

υγ. δεν είναι τραγική ειρωνία αυτό το ποίημα να'ναι πάντα επίκαιρο;

Τρώες - Κωνσταντίνος Καβάφης

2011-12-21T08:00:00.000+02:00

Είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·
είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
παίρνουμ’ επάνω μας· κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Aχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μάς τρομάζει.—

Είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ’ αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
κ’ έξω στεκόμεθα ν’ αγωνισθούμε.

Aλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κι η απόφασίς μας χάνονται·
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·
κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,
στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ’ αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ’ η Εκάβη κλαίνε.

πηγή: www.kavafis.gr

Πριν τους αλλάξει ο Χρόνος - Κωνσταντίνος Καβάφης

2011-12-18T09:30:00.000+02:00

Λυπήθηκαν μεγάλως   στον αποχωρισμό των.
Δεν τόθελαν αυτοί·   ήταν η περιστάσεις.
Βιοτικές ανάγκες   εκάμνανε τον ένα
να φύγει μακρυά —   Νέα Υόρκη ή Καναδά.
Η αγάπη των βεβαίως   δεν ήταν ίδια ως πριν·
είχεν ελαττωθεί   η έλξις βαθμηδόν,
είχεν ελαττωθεί   η έλξις της πολύ.
Όμως να χωρισθούν,   δεν τόθελαν αυτοί.
Ήταν η περιστάσεις.—    Ή μήπως καλλιτέχνις
εφάνηκεν η Τύχη   χωρίζοντάς τους τώρα
πριν σβύσει το αίσθημά των, πριν τους αλλάξει ο Χρόνος·
ο ένας για τον άλλον   θα είναι ως να μένει πάντα
των είκοσι τεσσάρων   ετών τ’ ωραίο παιδί.

πηγή: www.kavafis.gr

Ιθάκη - Κωνσταντίνος Καβάφης

2011-12-15T09:16:00.002+02:00

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

πηγή:www.kavafis.gr

Το πλέον γνωστό κι αγαπημένο ποίημα του Καβάφη που αρκετοί από μας είχαμε την ατυχία να το διδακτούμε στο σχολείο.. Τα ποιήματα πιστεύω δεν είναι για αναλύσεις και τεμαχισμούς και εξαγωγή νοημάτων σύμφωνα με το τι λέει ο κάθε αναλυτής. Τα ποιήματα είναι για να τα νιώθει, να τα αισθάνεται, να αγγίζουν τον καθένα ξεχωριστά με διαφορετικό τρόπο. Γιατί αυτά που κουβαλά μαζί του ο αναγνώστης τα προβάλλει στο κείμενο και τον κάνουν κατά κάποιο τρόπο συνδημιουργό. Αυτή η διαδικασία δεν μπορεί παρά να είναι μοναδική για και ξεχριστή για τον καθένα.

Ἀπολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον - Κωνσταντίνου Καβάφη

2011-12-05T09:12:00.001+02:00

Σάν ἔξαφνα, ὥρα μεσάνυχτ’, ἀκουσθεί
ἀόρατος θίασος νά περνᾶ
μέ μουσικές ἐξαίσιες, μέ φωνές –
τήν τύχη σου πού ἐνδίδει πιά, τά ἔργα σου
πού ἀπέτυχαν, τά σχέδια τῆς ζωῆς σου
πού βγῆκαν ὅλα πλάνες, μή ἀνωφέλετα θρηνήσεις.
Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,
ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού φεύγει.
ἕνα ὄνειρο, πώς ἀπατήθηκεν ἡ ἀκοή σου∙
Προ πάντων νά μή γελασθεῖς, μήν πεῖς πως ἦταν
μάταιες ἐλπίδες τέτοιες μήν καταδεχθεῖς.
Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,
σάν που ταιριάζει σε πού ἀξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά πρός τό παράθυρο,
κι ἄκουσε μέ συγκίνησιν, ἀλλ’ ὄχι
με τῶν δειλῶν τά παρακάλια και παράπονα,
ὡς τελευταία ἀπόλαυσι τούς ἤχους,
τά ἐξαίσια ὄργανα τοῦ μυστικοῦ θιάσου,
κι ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού χάνεις.

--------------------------------------------------------------------
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

πηγή:www.kavafis.gr

υγ. ευχαριστώ τη φίλη Σίλια που μου θύμισε αυτό το καταπληκτικό ποίημα που ήταν μεγάλη παράλειψη μου που δεν το είχα αναρτήσει ως τώρα εδώ

Μοντέλο - Πωλ Ελυάρ

2011-11-28T09:00:00.000+02:00

Τα δίχτυα των δέντρων άρπαξαν πολλά πουλιά
Ζωντανά,
Τα νύχια των πουλιών έραψαν τ' ακίνητα κλαδιά
Στα κόκαλά τους.

Απόδοση: Γιώργος Καραβασίλης

Εκδ. Εκάτη 1999

Ερωμένη - Πωλ Ελυάρ

2011-11-25T19:00:00.000+02:00

Είναι ορθή στα βλέφαρα μου
Και τα μαλλιά της στα δικά μου.
Έχει το σχήμα των χεριών μου,
Κρατά το χρώμα των ματιών μου,
Την καταπίνει η σκιά μου
Καθως την πέτρα ο ουρανός.

Ορθάνοιχτα τα μάτια της για πάντα,
Να ησυχάσω δεν μ'αφήνει.
Κατάφωτα τα όνειρά της
Τους ήλιους εξατμίζουν,
Με κάνουν να γελώ, να κλαίω και να γελώ,
Μιλώ, χωρίς να έχω τίποτα να πω.

Απόδοση: Γιώργος Καραβασίλης

Εκδ. Εκάτη 1999

Πάρε τα δώρα - Κώστας Καρυωτάκης

2011-11-23T09:00:00.000+02:00

Πάρε τα δώρα της ψυχής σου να 'ρτεις.
Σου ετοίμασα τη μαύρη κάμαρά μου.
Στον κήπο μου αρρώστησεν ο Μάρτης,
και αρρώστησεν ο Μάρτης στην καρδιά μου.

Πάρε του πόνου σου τη σμύρνα κι έλα.
Όλα θε να σ' αρέσουν· έχω κόψει
το ρόδο, στο παράθυρο, που εγέλα
την αυστηρή μου βλέποντας την όψη.

Πάρε απαλά τον οίχτο σου, να φτάσεις,
και πάρε του καημού σου τη γαλήνη.
Στα μάτια μου το χέρι θα περάσεις,
το βραδινό μου δέος για ν' απαλύνει.

Ποιητική συλλογή: Νηπενθή, 1921

πηγή: http://politikokafeneio.com/kariotakis/nipenthi.htm#12

3 κλικ αριστερά - οπισθόφυλλο - Κατερίνα Γώγου

2011-11-19T08:00:00.000+02:00

φωτογραφία οπισθόφυλλου - 3 κλικ αριστερά εκδ. Καστανιώτη

Φυγή - Κώστας Καρυωτάκης

2011-11-17T12:22:00.001+02:00

Αυτοί οι στίχοι συχνά-πυκνά με στοιχείωνουν.. έρχονται σε στιγμές και επαναλαμβάνονται στο μυαλό μου...

ΦΥΓΗ
Ι
Αἰσθάνομαι τὴν πραγματικότητα μὲ σωματικὸ πόνο. Γύρω δὲν ὑπάρχει
ἀτμόσφαιρα, ἀλλὰ τείχη ποὺ στενεύουν διαρκῶς περισσότερο, τέλματα
στὰ ὁποῖα βυθίζομαι ὁλοένα. Ἀναρχοῦμαι ἀπὸ τὶς αἰσθήσεις μου.
Ἡ παραμικρότερη ὑπόθεση γίνεται τώρα σωστὴ περιπέτεια. Γιὰ νὰ πῶ
μία κοινὴ φράση, πρέπει νὰ τὴ διανοηθῶ σ᾿ ὅλη της τὴν ἔκταση, στὴν
ἱστορική της θέση, στὶς αἰτίες καὶ τὰ ἀποτελέσματά της. Ἀλγεβρικὲς
ἐξισώσεις τὰ βήματά μου.

Η ελευθερία μου... - Κατερίνα Γώγου

2011-10-28T15:00:00.000+03:00

Η ελευθερία μου είναι στις σόλες
των αλήτικων παπουτσιών μου.
Φέρνω τον κόσμο άνω κάτω.
Μπορώ να σεργιανίσω
ό,τι ώρα μου γουστάρει.
Π.χ. την ώρα που βάζετε τις μασέλες σας
στο ποτήρι με το νερό πριν κοιμηθείτε
την ώρα που απαυτώνεστε
την ώρα που κάνετε το χρέος σας
στα παιδιά σας
στο σωματείο σας
την ώρα που σας έχουν χώσει την ιδέα
πως τρώτε αυγολέμονο
και τρώτε σκατά
μπορώ και περπατάω με τ'αλήτικα παπούτσια μου
πάνω απ'τις στέγες σας
- όχι ρε παιδί μου σαν εκείνη
την ηλίθια με τη σκούπα, τη Μαίρη Ποπινς-
δεν πιάνετε το κανάλι μου
μόνο όσοι έχουμε το ίδιο μήκος κύματος
ανθρωπάκια χέστες κατά βάθος σας λυπάμαι
αλλά τώρα δε χάνω το χρόνο μου μαζί σας
δε θέλω παρτίδες με κανένα σας
η ελευθερία σας
είναι στις σόλες των τρύπιων παπουτσιών μου
θα'ρθει η ώρα που θα τις γλύφετε
και θα ουρλιάζετε κλαίγοντας "θαύμα θαύμα"
αυτά τα παπούτσια
ποτέ δεν ξεκουράζονται κι ούτε βιάζονται
όταν εγώ καθαρίσω από δω
θα τα φορέσει ο Παύλος, η Μυρτώ, φοράμε το ίδιο νούμερο
δε λυώνουν όσες πρόκες κι αν ρίχνετε στο δρόμο
σας βαράνε στο δόξα πατρί σας
θα'ρθει η ώρα που θα τρέχετε απεγνωσμένα στο στιλβωτήριο
"συνοδοιπόροι" κι "αποστάτες"
να βάψετε τα δικά σας
μα η μπογιά
δε θα πιάνει
ό,τι κι αν κάνετε, όσα κι αν δίνετε
τέτοιο άτιμο κόκκινο είναι το κόκκινο το δικό μας.

Τρία Κλικ Αριστερά

εκδ. Καστανιώτη

Τροίας 35α - Κατερίνα Γώγου

2011-10-25T13:29:00.000+03:00

Το σπίτι μου όπως και το δικό σας
μπαίνει στα σπίτια άλλων ανθρώπων
έτσι στενοί που'ναι οι δρόμοι
έτσι πολλοί που'ναι οι άνθρωποι.
Είναι φορές κολλητά όπως ζούμε
που θαρρώ πως κοιμόμαστε στο ίδιο κρεβάτι
πλένουμε τα δόντια μας με το ίδιο βουρτσάκι
και τρώμε το ίδιο φαί.
Μόνο που όταν φεύγετε
αφήνετε τα πιάτα σας άπλυτα
δεν εξηγείται αλλιώς
έτσι βρώμικος που'ναι πάντα ο νεροχύτης.
Δεν μπειράζει όμως.
Κάνω ό,τι μπορώ
για να σας δείξω πόσο σας αγαπάω.
Γι'αυτό κολλάω το μουστάκι
και βγαίνω με τη βεντάλια στη βροχή.
Για να γελάσουν τα παιδιά σας.
Κι αφήστε τη δική μου τη Μυρτώ ήσυχη.
Έτσι γεννήθηκε.
Λυπημένη.

3 κλικ αριστερά

εκδ. Καστανιώτη

Δέλτα - Γιάννης Αγγελάκας

2011-10-21T08:30:00.000+03:00

Δεν ξέρω πως συμβαίνει
Μια σταγονίτσα της να με ξεπλένει
Να παρασέρνει μακριά
                                   τόση βρομιά
Δεν ξέρω πως συμβαίνει
Ν' ακούω τόσα πολλά όταν σωπαίνει
Να νιώθω τόση απλοχωριά
                                  σε μια αγκαλιά
Δεν ξέρω πως συμβαίνει
Μια σπίδα τόση δα να με ζεσταίνει
Να ζω μια ολόκληρη ζωή
                                  κάθε στιγμή

Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;

Εκδ. Λιβάνη 1999

Λάθος κίνηση - Γιάννης Αγγελάκας

2011-10-18T12:30:00.000+03:00

Καθισμένος ένα ολόκληρο απόγευμα
Στην παλιά μπαλωμένη μου πολυθρόνα
Μην περιμένοντας κανένα να μου κτυπήσει την πόρτα
                         και κανένα να με χαϊδέψει
                         και κανένα να με μαστιγώσει
                         και κανένα να με δεχτεί
                         και κανένα να με απορρίψει
Ένιωσα να με πλησιάζει κάτι
                                 που θα μπορούσε να 'ταν ευτυχία
Τότε σηκώθηκα να σημειώσω αυτές τις λέξεις
Και όλα πήγανε στράφι

Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;

Εκδ. Λιβάνη 1999

Η σκέψη λεν πως τρέχει - Γιάννης Αγγελάκας

2011-10-16T17:22:00.000+03:00

Η σκέψη λεν πως τρέχει
πιο γρήγορα απ'το φως
Μα αν είναι να βρεις την αγάπη σου
Όσο κι αν βιάζεσαι
Καλύτερα ξεκίνα με τα πόδια

Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;

Εκδ. Λιβάνη 1999

Βάλτος - Γιάννης Αγγελάκας

2011-10-14T17:18:00.000+03:00

Αυτός ο βάλτος στέκει
Πάνω απ'τους χρυσούς κίονες των ναών μας
Είμαστε οι ηττημένοι υπεράνθρωποι
Μας κατατρόπωσε
ένα ξεδοντιάρικο κουνούπι

Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;

Εκδ. Λιβάνη 1999

Άγνωστη Χ - Γιάννης Αγγελάκας

2011-09-30T13:33:00.000+03:00

Με σκαλίζεις σαν ξερό χωράφι

Κι ό,τι σάπιο κι άχρηστο βρίσκεις το αγαπάς

Το χρυσάφι μου το πετάς στα σκουπίδια

Αναλογίζομαι την ώρα που θα φεύγεις

Νομίζοντας πως πήρες ό,τι ήθελες να πάρεις

Δίχως ποτέ να σου περάσει απ'το μυαλό

Πως πήρες ό,τι σου άξιζε να πάρεις.

Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;

εκδ. Λιβάνη, 1999

Πανωλεθρία - Γιάννης Αγγελάκας

2011-09-27T13:27:00.000+03:00

Πανωλεθρία

Η αυτογνωσία του σακάτη

Η εκδίκηση της ζάχαρης

Τα σαρκοφάγα τριαντάφυλλα

Η αγκαλιά του φακίρη

Η πρωινή σαστιμάρα του βρυκόλακα

Ξενοδοχείο η Επανάληψη

Πανωλεθρία

Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;

εκδ. Λιβάνη, 1999

Ο κήπος βλέπει - Οδυσσέας Ελύτης

2011-09-21T10:18:00.000+03:00

1. Ίσως

αν εξαιρέσουμε τους Αναχωρητές
να 'μαι ο τελευταίος παίκτης
που ασκεί τα δικαιώματά του

οίηση

τι πάει να πει
κέρδος δεν καταλαβαίνω

ένας Πανσέληνος που ζωγραφίζει ενώ δεν υπάρχει Θεός
καιαποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο

ρεύμα
τι νερό
κυανό με σπίθες

πέρ' απ' το φράγμα του ήχου των Σειρήνων
να μου κάνει νόημα

πηδώντας

έλα

κάπου

συντελεσμένη κείται η Τελειότητα
κι αφήνει να κυλήσει ώσαμε δω ρυάκι

ο Vivaldi ο Mozart
ενώτια παμφανόωντα

την ώρα που τ' αντανακλάη στροφή της κεφαλής

η πραγματικότητα
δεν ενδιαφέρεται
ποιος νέμεται το μέρος το φθαρτό
και ποιος το άλλο

τα βέλη προς τα κάτω και τα βέλη προς τα επάνω
δε συναντήθηκαν ποτέ

ο κήπος βλέπει

ακούει τους ήχους απ' τα χρώματα
τους ιριδισμούς που ένα χάδι
αφήνει
πάνω στο σώμα το γυμνό την ώρα
που το τραβούν μυριάδες νήματα

ψηλά

μαίνονται τα μηνύματα
τι να το κάνεις
δε νογά κανείς

μένουμε σαν ασυρματοφόρα

παρατημένα μες στην έρημο καιαχρηστευμένα εδώ κι αιώνες

απελπιστικά παλεύοντας τα κύματα

να βρούνε δέκτη

δέσμες ήχων μουσικής

ηλεκτρονικής
που τους λύθηκεη πόρπη
και πέφτουν μ' άλλους διάττοντες
βαθιά μέσα στη νύχτα κει που μόλις

η καμπύλη της γης διακρίνεται.

2. Τι θα γίνει λοιπόν όταν

κάποτε λήξουνοι κοινωνικοί αγώνες όταν οι εφευρέσεις
αυτοαχρηστευθούν τα αιτήματα όλα ικανοποιηθούν

κενό

που μέσα του θα πέσουν (και καλώς να πέσουν)
όσοι γυρίζουν τον τροχό για τον Τροχό

θάμβος

οι άλλοι εμείς

θ' αρχινίσουμε να ζούμε μυημένοι στα σανσκριτικά του σώματος
ουσιαστικά και μεταφορικά μιλώντας

όπως θέλω να πω ζωγράφιζεν ο Piero
della Francesca ή κατουρούσε o Arthrur Rimbaud
πάντοτε με τη συγκατάθεση των ηλιοτροπίων
(να μωρέ Ποίηση)

αλλά τότε ακόμα υπήρχανε
τριανταφυλλιές με σημασία θρησκευτική
αλληλούια

η Κυρία των Αγγέλων
με χρυσό αλεξίπτωτο

κατέβαινε ως το μαξιλάρι σου

Υιέ μου πλάγιαζε κοντά σου
η απέραντη πεδιάδα

φυσημένες δεξιάοι τουλίπες όλες
αριστεράο αέρας

χρωμοθέτης αλάνθαστος

ο κήπος βλέπει

ανάγκη να μετατρεπόμαστε κάθε στιγμή σε εικόνα
Toutla mer et tout le ciel pour un seul

victoire d' enfance

μ' αλλά λόγια κάτι ελάχιστο αλλά και

σημαντικό τόσο που

η μαγεία να κινεί το χέρι μας και να το ερμηνεύει
καταπώς οι σκιές αλλάζουν θέση

λες
έχουν πάρει κιόλας το μερίδιο τουΘεού

ίδια σ' άλλους καιρούς οιΌσιοι.

3. Τα πανύψηλα όρη

αςπούμε οι Άνδεις

έχουνε το αντίστοιχό τους

μέσα μας (όπως το Σύμπαν

υποτίθεται

                       κάποιο άλλο απόαντιύλη)
          όπου όταν προχωρούμε προς την κορυφή τους
           αραιώνει κιεκεί ο αέρας

τόσο που λιποθυμάς

τα ανθρώπινα όργανα δεν αντέχουνε τόση καθαρότητα

ένας Vermeer κάποτε το κατάφερεαλλ'

εστηρίχθηκε στο χρώμα

η γραφή σταματά

θέλει να τρως το ψαροκόκαλο και να πετάς το ψάρι

δύναμη

εάν ποτέ σου ακινητούσεη φλόγα μες στα δάχτυλα
με μια κλίση προς τα επάνω

θα μας πάρει εκείνος που μετακινεί τους πληθυσμούς

ο κήπος βλέπει

στα νερά τα πράσινα της Ατλαντίδος
βουτάν Λίβυες

αναδύεται Κόρη

Θηρασία

τεντωμένο το χέρι της δείχνει την απόσταση
που μας χωρίζει από τον τρόπο να 'μαστε όλοι μας

άγγελοι με φύλο.

4. Εάν είχε δίκιο ή όχι

ο Πλωτίνος θα φανείμια μέρα

το μεγάλο μάτι με τη διαφάνεια

και μια θάλασσα πίσω του σαν την Ελένη

δένοντας τον ήλιο

μαζί μ' άλλα λουλούδια στα μαλλιά της

εκατό μύρια σήματα
ζήτα ήτα ωμέγα

που εάν και δεν σου αρμόσουν λέξη

αύριο
θα 'ναι χθες για πάντα

μιλώ φιλοσοφία

στα ζευγάρια μέσα υπάρχει μια χρυσόμυγα
που επαναλαμβάνει αέναα τηνΟδύσσεια

η μισή Ναυσικά συνεχίζεταιαπ' τα κύματα

και τους αντικατοπτρισμούςως πέρα

                      στα παράλια της Μικρασίας
                      κει που κάποτεο Ηράκλειτος
                      οιάκισε τον Κεραυνό
                      (δεν πρόκειται για λάθος)

σ' ένα δεύτερο επίπεδοθα ξαναγίνουν πόλεμοι
δίχως να σκοτώνεται κανείς

αποθέματα θανάτου υπάρχουνε αρκετά

ο κήπος βλέπει

βάνει μπρος την αντίστροφη μέτρηση

μαρασμός

ακμή

ξύπνημα

ένα στήθος νέας γυναίκας είναι ήδη
άρθρο μελλοντικού Συντάγματος.

5. Έ τι! Απ' αυτούς που σίγουρα μια μέρα
θα υπερισχύσουν έχω
δόξα να 'χει ο Θεός απαλλαγεί

μη σώσουν

                       και μου απλώσουν χέρι
               θα υπάρξουν πάντοτε δύο ή τρεις
               γενναίοι να βλέπουνε τον κόσμο
               χωρίς σκοπιμότητα

γήρας είναι ηΙστορία

και το φρούτο ανάμεσα στα δόντια νεότης

ένα μόνο χαμόγελο-εάν είναι από πηγή- νικά

και ο κήπος βλέπει

δίνει ώθηση άξαφνη

στα μισά της ψυχής να μας προφτάσει.

6. Α μονάχα να 'ξερα
μιαν ελευθερία πραγματική
που να μπορώ να την υμνώ χωρίς

να φαίνομαι αφελής ήφαρισαίος

                       όπως ακριβώς ο αθώος
                       να μπορούσα να δω
                      πίσω απ' τον Τύραννο τον ουρανό
με αταραξία να συνεχίζεται ως

τ' αντίπερα βουνά
τις πίσω θάλασσες
μία διαφάνεια

που να διαπερνά τη γέννησή μου

μητέρα και πατέρα και βλοσυρούς προγόνους

οτοτοτοί
που 'λεγε κιο γερο-Αισχύλος

                ας τρομάξουμε μήπως και ξυπνήσει
                μέσα μας η γαλήνη κιη ανάγκη της
               απλώσει κάμπο - σχηματίσει επάνω στα νερά

νέα γη

ο κήπος βλέπει

τούφες τούφες μαργαρίτες

εύφλεκτες λευκέςιδέες

και πουλιά της θάλασσας

                        μία μεγαλόνησος
                        ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση
                        με σειρά τετραπλούς φοίνικες
                αλλά καμία

ταραχή σαν ιστορίαόπου τα γεγονότα σβήστηκαν
κι έμεινε στα επίπεδα των βασιλέων

                         μόνη
                         μία
                         Κόρη

γυαλιστερή σαν όστρακο
να κατεβαίνει φέρνοντας τον άνεμο
σ' ένα πανέρι.

7. Ο κήπος βλέπει

πριν ακόμα γίνουν
αυτά που αισθάνομαι ν' αφήνουν μιαν ανεπαίσθητη γραμμή

όπως τις ώρες

του θανάτου ανάλαφρα ταόρη
απαλά τα χόρτα λείχοντας τα γιγαντιαία πόδια μου

η φθορά του χρόνου εντέλει θα στραφεί εναντίον του

είναι από μέντα κι από λόγια του Ιωάννου
η ποίηση
φυσάει

έτσι το νερό στη φούχτα
πίνετε προχωρείτε

συναντάτε το άλσος το περίφημο του Κολωνού

ακολουθείτε τον Οιδίποδα

δροσιά

γαλήνη

αηδόνια
ξάφνου ξημερώματα

              ο πετεινός επάνω στουςανεμοδείχτες
               είσ' εσύ μέσα στην εκκλησία
               το τέμπλο υπέροχο με τις ροδιές

η Κόρη βηματίζοντας στο κύμα
ελαφρός πουνέντες
φυσάει

το χέρι σου αντιγράφει

τ' Ασύλληπτα.

πηγή: http://www.elitis.snn.gr/triapoihmatafront.htm

Γραφιάς - Κώστας Καρυωτάκης

2011-09-09T12:30:00.000+03:00

Οι ώρες μ' εχλώμιαναν, γυρτός που βρέθηκε ξανεά
στο αχάριστο τραπέζι.
(Απ' τ' ανοιχτό παράθυρο στον τοίχο αντικρινά
ο ήλιος γλιστράει και παίζει.)

Διπλώνοντας το στήθος μου, γυρεύω αναπνοή
στη σκόνη των χαρτιών μου.
(Σφύζει γλυκά και ακούγεται χιλιόφωνα η ζωή
στα ελεύθερα του δρόμου.)

Απόκαμα, θολώσανε τα μάτια μου και ο νους,
όμως ακόμη γράφω.
(Στο βάζο ξέρω δίπλα μου δυο κρίνους φωτεινούς.
Σα να 'χουν βγει σε τάφο.)

Ποιητική Συλλογή ΝΗΠΕΝΘΗ

πηγή: http://politikokafeneio.com/kariotakis/nipenthi.htm

Δέντρο - Κώστας Καρυωτάκης

2011-09-07T11:31:00.002+03:00

Με αδιάφορο το μέτωπο και πράο,
τα δείλια, τις αυγές θα χαιρετάω.

Δέντρο θα στέκομαι, όμοια να κοιτάζω
τη θύελλαν ή τον ουρανό γαλάζο.

Είναι ζωή, θα λέω, το φέρετρο όπου
λύπη, χαρά τελειώνουνε του ανθρώπου.

Ποιητική Συλλογή ΝΗΠΕΝΘΗ

πηγή: http://politikokafeneio.com/kariotakis/nipenthi.htm

Προπομπή - Κώστας Καρυωτάκης

2011-08-25T23:30:00.000+03:00

Επήρες πια τα μάτια σου κ' έφυγες σε μιαν άκρη.
Όλα τώρα σε λησμονούν εκεί παραριχτή,
και πού να πέσει, αναρωτάς, το τελευταίο σου δάκρυ
και ποιος να το δεχτεί.

Α! σε λύγίζει το φρικτό βάρος αγώνα τόσου,
απλώνοντας το χέρι σου ένα στήριγμα ζητάς,
στέκεις για λίγο ελίζοντας, κρύβεις το πρόσωπό σου,
έπειτα ξεκινάς.

Και πώς πηγαίνεις, ω αδερφή ψυχή, με τη συγνώμη,
με την αγάπη δίνοντας πίσω κάθε πληγή!
Και πού πηγαίνεις έτσι, αφού σου εκλείστηκαν οι δρόμοι
σε ολόκληρη τη γη;

Ιδέ, χορεύει γύρω σου του κόσμου η αυταπάτη,
σμίγουνε χείλη, και σπονδές υψώονται, γελούν.
Εσύ πεθαίνεις. Και από πριν -- ως να 'σαι πια φευγάτη --
όλοι σε λησμονούν.

Χαίρε! Τη ζωή δεν έζησες παρά μες στα όνειρά σου.
Γι' αυτό παρόμοιο σου άξιζε τέλος, ωραία ψυχή.
Ήρθε σαν αποθέωση, γίνεται σα χαρά σου
πρώτη και μοναχή.

Δημοσιεύτηκε στον «Έσπερο» Σύρου (3), Αύγουστος 1923

πηγή: http://politikokafeneio.com/kariotakis/neanika-piimata.htm

Ξεπροβόδισμα - Κ. Καρυωτάκης

2011-08-23T10:27:00.004+03:00

-- Αγάπη μου, ήσουνα παιδί· παιδί μου, είσαι άντρας τώρα·
σύρε, ακριβέ μου, στο καλό, μη σε προφτάσει η μπόρα.

-- Μάνα μου, κοίτα, ενύχτωσε· πώς να κινήσω; βρέχει·
μάνα, μια θλίωη με κρατεί και μια τρομάρα μ' έχει.

-- Παιδί μου, όλοι θα φύγουνε· κι αν μείνεις τελευταίος;
σύρε· και πάντα να 'σαι όρθιος και πάντα να 'σαι ωραίος.

-- Μάνα, ο χειμώνας ρυάζεται (1) κ' η νύχτα αγκομαχάει·
με δένει, μάνα, μια ντροπή, κ' ένας καημός με πάει.

-- Βλέπε, παιδί μου, πάντα ομπρός. Το χτες μη σε πικραίνει.
Τώρα η ζωή σαν άλογο στην πόρτα σε προσμένει.

-- Μάνα, οι άνεμοι ρίξανε του δρόμου το πλατάνι·
με τρώει, μανούλα, η θύμηση, κι ο πόνος με δαγκάνει.

-- Παιδί μου, όλου θα φύγουνε· κι αν μείνεις τελευταίος;
σύρε· και πάντα να 'σαι ορθός και πάντα να 'σαι ωραίος.

-- Μάνα μου, κοίτα, ενύχτωσε· πώς να κινήσω; βρέχει·
μάνα, μια θλίψη με κρατεί και μια τρομάρα μ' έχει.

(1) ρυάζεται = ωρύεται, βρυχάται

Δημοσιεύτηκε στον «Νουμά» (638), 29 Ιουνίου 1919

πηγή: http://politikokafeneio.com/kariotakis/neanika-piimata.htm

Το πνεύμα του κόσμου - Γιάννης Αγγελάκας

2011-07-29T08:17:00.002+03:00

Το πνεύμα του κόσμου
Η σιωπή κάτω απ' την πληγή
Το χαμόγελο δηλητήριο
Το φως θα' θελα να 'ταν εδώ
Μαζί με το σκοτάδι κι όλους του γελοίους φίλους
Δεν υπάρχουν αρένες και θηρία
Ένας αέρας μόνο φιλικός και λυπημένος
Αρωματισμένος με τον ιδρώτα του τίποτα
Μ' οδηγεί στην αρχή
Να ξεκινάς σημαίνει να δαμάζεις
Όλα τα έντομα που σου φορτώνουν
Σπέρμα και μνήμες
Απ' τις παλιές χαμένες σου απόπειρες

Σάλια μισόλογα και τρύπιοι στίχοι

Εκδ. Λιβάνης 1995

Η τελευταία επιστολή - Κωνσταντίνος Καρυωτάκης

2011-07-21T08:48:00.003+03:00

www.booksinfo.gr

Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περισσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι' αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική. Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξή τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ' αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές (!!!), είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ήμουν άρρωστος. Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας» Κ.Γ.Κ. [Υ.Γ.] Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου». Κ.Γ.Κ. (Κώστας Γ. Καρυωτάκης).

πηγή: el.wikipedia.org/wiki/Κωνστατίνος_Καρυωτάκης

Δημοσίευται με αφορμή τη συμπλήρωση 83 χρόνων από την αυτοκτονία του στις 21 Ιουλίου 1928.

Μπαλωμένες αποχές - Γιάννης Αγγελάκας

2011-07-18T11:13:00.001+03:00

Θα'ρθουν καιροί
Που ακόμη και τα βαλσαμωμένα πουλιά
Θα ανοίξουν
Τις φτερούγες τους
Και θα αποχωρήσουν περήφανα
από τις βιτρίνες μας.

Και εμείς
Οι δήθεν ζωντανοί και παντοδύναμοι
Πιο ηττημένοι από ποτέ
Θα τα κυνηγάμε ασθαίμοντας
Και θα ανεμίζουν στον αέρα
Ανήμπορες
Οι μπαλωμένες μας αποχές.

Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;

Εκδ. Α. Λιβάνη (1999)

Μετά - Γιάννης Ρίτσος

2011-07-06T12:03:00.000+03:00

Μάρτυρες γιὰ τὰ λάθη σου δὲν εἶχες. Μόνος μάρτυρας
ὁ ἴδιος ἐσύ. Τὰ τακτοποίησες, τὰ μονόγραψες, τὰ σφράγισες
σὲ λευκοὺς πάντοτε φακέλους σὰ νὰ ἑτοίμαζες
τὴ δίκαιη διαθήκη σου. Ὕστερα
τὰ τοποθέτησες προσεχτικὰ στὰ ράφια. Τώρα, γαλήνιος,
(ἴσως καὶ κάπως φοβισμένος) οὔτε βιάζεσαι
οὔτε καθυστερεῖς, γνωρίζοντας ὅτι, μετὰ τὸ θάνατό σου,
θ᾿ ἀνακαλύψουμε πόσον ὡραῖος ἤσουν,
πόσο πολὺ πιὸ ὡραῖος πέρα ἀπ᾿ τὶς ἀρετές σου.

πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/giannhs_ritsos/index.htm

Το κυκλάμινο - Γιάννης Ρίτσος

2011-06-28T09:41:00.004+03:00

Μικρὸ πουλὶ τριανταφυλλί, δεμένο μὲ κλωστίτσα,
μὲ τὰ σγουρὰ φτεράκια του στὸν ἥλιο πεταρίζει.
Κι ἂν τὸ τηράξεις μιὰ φορά, θὰ σοῦ χαμογελάσει
κι ἂν τὸ τηράξεις δυὸ καὶ τρεῖς, θ᾿ ἀρχίσεις τὸ τραγούδι.

* τηράξεις = κοιτάξεις προσεχτικά.

πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/giannhs_ritsos/index.htm

Ένας γέρος - Κ.Π. Καβάφης

2011-06-20T14:03:00.000+03:00

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα·
και πως την εμπιστεύονταν πάντα — τι τρέλλα! —
την ψεύτρα που έλεγε· «Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

.... Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

---------------------------------------
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

πηγή: www.kavafis.gr

[Ζωή πως με παράδωσες...]

2011-06-06T10:00:00.000+03:00

Ζωή, πὼς μὲ παράδωσες μ᾿ ἕνα φιλὶ στοὺς δήμιους
καὶ τώρα ἀκούω τὸ γέλιο σου παντοῦ σαρκαστικὸ
γιὰ μένα, ποὺ ἀποτόλμησα ψευτοευγενεῖς καὶ τίμιους
μεσ᾿ στὴ γενιά σου, νὰ τοὺς δῶ σὰν ὑποστατικό.

Ἐγὼ ἤμουν ἕνας γνήσιος κι ἄγνωστος τῆς γενιᾶς σου
κ᾿ ἦρθα χωρὶς ἀπαίτηση μ᾿ ὅλους μαζὶ καὶ γώ
κι᾿ οὔτε ποτὲ σοῦ ζήτησα δεῖγμα τῆς συμπονιᾶς σου,
ἀπ᾿ τὰ περίσσια χρέη μου δίκαια ν᾿ ἀπαλλαγῶ.

Μὰ καθὼς ἤμουν κύριος ἄμαθος νὰ δουλεύω
καὶ παιδικὴ γαλήνευεν ἡ δίκαιή μου ψυχή,
ἐκέρδισα τὸ μίσος σου, Ζωή, καὶ τὸ πιστεύω
τώρα ποὺ ἡ δυστυχία μου στὸ γέλιο σου ἀντηχεῖ.

Ηχώ στο χάος (1929)

πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/maria_polydoyrh/

Η μάσκα που κρύβεις - Γιάννης Αγγελάκας, Τρύπες

2011-05-27T12:05:00.003+03:00

Πριν λυτρωθείς απ' τα δάκρυα που πνίγεις
Πριν σε προδώσει η μυρωδιά της φωτιάς

Πριν τυλιχτείς στις αλυσίδες της θλίψης
Πριν αρνηθείς τις μαχαιριές της χαράς

Πριν σε τρομάξει το τραγούδι και φύγεις
προτού χαθείς στην αγκαλιά μιας σκιάς

Φανέρωσέ μου τη μάσκα που κρύβεις
Κάτω απ' τη μάσκα που φοράς

πηγή: stixoi.info

Η μάσκα που κρύβεις

[Ἀνάμεσα σ᾿ ὁλάνθιστες βατιὲς] - Mαρία Πολυδούρη

2011-05-24T09:37:00.000+03:00

Ἀνάμεσα σ᾿ ὁλάνθιστες βατιὲς
χαρούμενα πουλάκια ποὺ πηδοῦν
ἀθόρυβα-τῆς εὐτυχίας ματιές-
τ᾿ ἀσημωτὰ νερὰ λαμποκοποῦν
τοῦ ποταμοῦ- χαρὰ τῆς λαγκαδιᾶς
καὶ βιαστικὰ πηγαίνουν καὶ περνοῦν
στὴν ἄβυσσο νὰ πέσουνε μὲ μιᾶς,
νὰ πέσουν νὰ χαθοῦν!

πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/maria_polydoyrh/

Γυρισμός - Μαρία Πολυδούρη

2011-05-12T15:25:00.000+03:00

Ἦρθες! ἦρθες! πλημμύρισε ἡ χαρά μου
κ᾿ ἡ λαχτάρα μὲ σφίγγει νὰ μὲ πνίξη.
Ἦρθες, ὅσο κι᾿ ἂν μάκρυνεν ὁ χρόνος,
ὁ ἴδιος χρόνος τὴν πόρτα σοὔχει ἀνοίξει.

Ψυχή μου, γιατί μένεις λυπημένος;
Κυττᾶς τὸ μαρασμὸ ποὺ μ᾿ ἔχει ντύσει
σὰν τὴν ὁμίχλη τὴ δειλινὴ ὥρα;
Θὲς νὰ σοῦ πῶ τὸ πῶς μ᾿ ἔχει ἀπαντήσει;

Μὰ τί σημαίνει. Φαίδρυνε τὰ χείλη
στῆς πάναγνης χαρᾶς μου τὸ μεθύσι.
Τί σημαίνει πὼς ὁ χειμώνας ἦρθε
πρὶν τίποτε γιὰ μένανε ν᾿ ἀνθίση.

Τώρα πιά, ὅπως ἄλλοτε, δὲ θέλω
εὔοσμα ἄνθη ἀπ᾿ τὰ νεανικά σου χέρια.
Εἶμαι σεμνή. Μὲ κάθαρεν ἡ ἀγάπη
ἀπ᾿ τὰ στολίδια, δές, μ᾿ ἔγδυσε πλέρια.

Κύττα πὼς ἀγωνίζεται ἡ ψυχή μου
τὰ στέρεα τῆς ζωῆς δεσμὰ νὰ λύση·
ἀνέσπερον ἀστέρι νὰ προφτάση
τὸ ἀργυρὸ μέτωπό σου νὰ φιλήση.

Ο μοιραίος δρόμος - Οι τρίλλιες που σβήνουν(1928)

πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/maria_polydoyrh/

Absence - Charlotte Mew

2011-05-08T10:14:00.002+03:00

Sometimes I know the way
You walk, up over the bay;
It is a wind from that far sea
That blows the fragrance of your hair to me.

Or in this garden when the breeze
Touches my trees
To stir their dreaming shadows on the grass
I see you pass.

In sheltered beds, the heart of every rose
Serenely sleeps to-night. As shut as those
Your garded heart; as safe as they form the beat, beat
Of hooves that tread dropped roses in the street.

Turn never again
On these eyes blind with a wild rain
Your eyes; they were stars to me.--
There are things stars may not see.

But call, call, and though Christ stands
Still with scarred hands
Over my mouth, I must answer. So
I will come--He shall let me go!

www.poemhunter.com

A Quoi Bon Dire - Charlotte Mew

2011-05-06T10:14:00.000+03:00

Seventeen years ago you said
Something that sounded like Good-bye;
And everybody thinks that you are dead,
But I.

So I, as I grow stiff and cold
To this and that say Good-bye too;
And everybody sees that I am old
But you.

And one fine morning in a sunny lane
Some boy and girl will meet and kiss and swear
That nobody can love their way again
While over there
You will have smiled, I shall have tossed your hair.

poemhunter.com

[ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟΥΤΗ Η ΑΝΟΙΞΗ...] - Μαρία Πολυδούρη

2011-05-03T13:25:00.000+03:00

Τί θέλει τούτη ἡ Ἄνοιξη...
Σαλεύουν
ἀόρατα, πανάλαφρα
τῶν δέντρων τὰ κλαδιά.
Τί θέλει ἡ μυρωδιὰ
ποὺ μᾶς χτυπᾶ ἁπαλότατα
μὲ ἀμυγδαλιᾶς ἀνθόκλωνο
τὴν καρδιά...

-Μία νέα περνᾶ ζυγίζοντας
στὰ δάχτυλα
ἕνα κορμί, φτερό.
Κι᾿ ὅπως σιεῖ ρυθμικὰ
μία κατάλευκη ὀμπρέλλα,
εἶναι πουλί.

Ἕνας νέος ἀράθυμος
συλλογιέται γλυκά,
σὰ νὰ πέρασε πλάι του
πεταλούδα μυρόβολη
τὸ φιλί.

-Τρέμει κάτι τὸ ἀδύναμο
κι᾿ ὅλο μένει
σὰν κουτσό... κοντοφτέρουγο...
Λυπημένη
τὴ ματιά μας ρουφᾶ
τὸ ἀνοιξιάτικο ἀπόγευμα
καὶ χλωμαίνει.
Ξαφνικά, κάποιο σκίρτημα
στὴ γαλήνη
καὶ σὰ λυγμὸς παράφορος.
Ἕνα πιάνο ξεσπᾶ
τὸ δικό μας ἐναντίωμα
μὲ κλειστὸ στόμα.

Τί θέλει πάλιν ἡ Ἄνοιξη...
Τί νὰ μᾶς φέρει ἀκόμα...

Ηχώ στο χάος (1929)

πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/maria_polydoyrh/

ΔΕ ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΕΙΣ ΠΙΑ... - Μαρία Πολυδούρη

2011-04-27T17:03:00.000+03:00

Δὲ θὰ ξανἄρθης πιά, νὰ μοῦ χαρίσης
ἀπ᾿ τὴν ὡραία ζωὴ ποὺ σὲ φλογίζει
κάτι, ἕνα της λουλούδι; Σοῦ γεμίζει
μὲ τόσα τὴν καρδιὰ καὶ τὸ κορμί.

Δὲ θἄρθης πιά, τὰ χέρια μου νὰ σμίξης
τὰ παγωμένα, τὰ ἐχθρικά μου χέρια;
Πλάι στὰ δικά σου, μερωμένα ταίρια
δὲν τὰ ζυγώνει πλέον ἡ ἀφορμή.

Δὲ θἄρθης! ...Πὼς ἀργὰ περνοῦν οἱ μέρες.
Κι᾿ ὅσο σὺ φεύγεις, τόσο μὲ σιμώνει
ἡ γνώριμή μου μοίρα. Τόσο μόνη,
τόσον καιρὸ μὲ τὸν κρυφὸ καημό.

Δὲ σοῦ περνάει, ἀλήθεια ἀπὸ τὴ σκέψη
ὅτι μπορεῖ σὲ μία στιγμὴ θλιμμένη,
στὴ μοίρα αὐτὴ ποὺ πάντα μὲ προσμένει
νὰ πάω ξανὰ καὶ δίχως γυρισμό;
(1925)

πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/maria_polydoyrh/

Όλα είναι ωραία... - Μαρία Πολυδούρη

2011-04-21T08:47:00.001+03:00

Όλα είναι ωραία•

όλα είναι αγάπη κι αγάπης πόθος

τά ξεφυλλά.

Τόσο είνε ωραία καθώς πεθαίνουν

τόσο μοιραία

και σιωπηλά.

Έχω μιά χάρη.

Στην άνθησή μου φορώ στεφάνι

το μαρασμό.

Έχω μια χάρη. Τί μού 'χουν δώσει

και μού 'χουν πάρει

το γιορτασμό;

Γιατί πεθαίνω

γίνομαι ωραία, γίνομαι η αγάπη

που τήν ποθούν.

Κι όλο πεθαινω. Γύρω μου τάνθη

να τα πληθαίνω

να μαραθούν!

Χάρμα κι ο πόνος

Στο βλέφαρό μου λάμπει το δάκρι

τού σπαραγμού.

Χάρμα κι ο πόνος κι ας αξιώθη

να γίνη θρόνος

τού στοχασμού.

Έχω μιά φλόγα

και πλάι η καρδιά σου, βουβή ικεσία,

μού τή ζητά.

Έχω μια φλόγα και δέ μού ανήκει,

- Τη μοίρα ευλόγα,

δέν απατά.

Αυτή είνε η μοίρα

που μ' ομορφαίνει, αυτή είνε η φλόγα

τού εξιλασμού.

Αύτη είναι η μοίρα μου• μη μ' αγγίζεις.

Φορώ τα μύρα

του χωρισμού!

Όλα είνε ωραία•

όλα είναι αγάπη κι αγάπης πόθος

τά ξεφυλλά.

Τόσο είνε ωραία καθώς πεθαίνουν

τόσο μοιραία

και σιωπηλά.

Ηχώ στο χάος (1929)

Eπιτάφιο - μεταφρ. Κ.Καρυωτάκης

2011-04-19T16:31:00.000+03:00

(Mathurin Régnier)

Περνούσε η ζωή μου γλέντι αληθινό,

δίχως μετάνοια, μήτε χαλινό,

κι επήγαινα παιχνίδι κάθε ανέμου.

Τώρα παραξενεύομαι γιατί

ο θάνατος να μέ συλλογιστεί

που δεν τον συλλογίστηκα ποτέ μου.

Σε παλιό συμφοιτητή - Κ. Καρυωτάκης

2011-04-12T12:54:00.000+03:00

Φίλε, η καρδιά μου τώρα σα να εγέρασε.
Τελείωσεν η ζωή μου τής Αθήνας,
που όμοια και με το γλέντι επέρασε
και με την πίκρα κάποτε τής πείνας.

Δέ θά' ρθω πια στον τόπο που πατρίδα μου
τόν έδωκε το γιόρτασμα τής νιότης,
παρά περαστικός, με την ελπίδα μου,
με τ'όνειρο που εσβήστη, ταξιδιώτης.

Προσκυνητής θα πάω κατά το σπίτι σου
και θα μού πουν δέν ξέρουνε τι εγίνης.
Μ' άλλον μαζί θα ιδώ την Αφροδίτη σου
κι άλλοι το σπίτι θά 'χουν τής Ειρήνης.

Θα πάω προς την ταβέρνα, το σαμιώτικο
που επίναμε για να ξαναζητήσω.
Θα λείπεις, το κρασί τους θά 'ναι αλλιώτικο,
όμως εγώ θα πιώ και θα μεθύσω.

Θ' ανέβω τραγουδώντας και τρεκλίζοντας
στο Ζάππειο ου ετραβούσαμεν αντάμα.
Τριγύρω θά 'ναι ωραία πλατύς ο ορίζοντας,
και θά 'ναι το τραγούδι μου σαν κλάμα.

Σαν Πρόλογος* στη Νηπενθή** - μεταφρ. Κ. Καρυωτάκης

2011-04-09T12:51:00.000+03:00

             Η κούνια μου ακουμπούσε στη βιβλιοθήκη, Βαβήλ σκοτεινόν, όπου μυθιστόρημα, επιστήμη, μυθολογία, τα πάντα, η λατινική τέφρα και η ελληνική σκόνη, ανακατευόσαντε. Δεν ήμουν μεγαλύτερος από ένα βιβλίο.

             Δύο φωνές μου μιλούσαν. Η πρώτη, ύπουλη και σταθερή, έλεγε: «Η Γη είναι ένα γλύκισμα ωραίο• μπορώ (και η ευχαρίστηση σου θα’ναι τότε χωρίς τέλος!) να σου δώσω μια όρεξη παρόμοια μεγάλη». Και η δεύτερη: «Έλα! ώ έλα στο ταξίδι τών ονείρων, πέρα από το δυνατό, πέρα από το γνωρισμένο!». Και η φωνή αυτή ετραγουδούσε όπως ο άνεμος στις ακρογιαλιές, φάντασμα που κλαυθμυρίζει και κανείς δέν ξέρει πούθε ήρθε, που χαϊδεύει το αυτί κι όμως τό τρομάζει. Σου απάντησα: «Ναι! γλυκιά φωνή!».

             Από τότε κρατάει αυτό που μπορεί, αλίμονο! να ειπωθεί πληγή μου και πεπρωμένο μου. Πίσω από τις σκηνοθεσίες τής απεράντου υπάρξεως, στο μελανότερο τής αβύσσου, βλέπω καθαρά κόσμους παράξενους, και, θύμα εκστατικό τής οξυδέρκειάς μου, σέρνω φίδια που μού δαγκάνουν τα πόδια. Κι από εκείνο τον καιρό αγαπώ τόσο τρυφερά, καθώς οι προφήτες, την έρημο και τη θάλασσα, γελώ στα πένθη και κλαίω στις γιορτές, βρίσκω μιά γεύση γλυκιά στο πιο πικρό κρασί, νομίζω πολλές φορές για ψέματα τις αλήθειες, και, με μάτια στο ουρανό, πέφτω σε γκρεμούς.

           Αλλά η Φωνή μέ παρηγορεί και λέει: «Κράτησε τα όνειρά σου• οι συνετοί δέν έχουν έτσι ωραία σαν τους τρελούς!».

CHARLES BAUDELAIRE

*Πεζή μετάφραση του ποιήματος "La voix" (1861)

**Νηπενθή - συλλογή ποιημάτων 1921

Αυτοσυντήρηση - Κική Δημουλά

2011-03-29T16:47:00.001+03:00

Θὰ πρέπει νὰ ἦταν ἄνοιξη
γιατὶ ἡ μνήμη αὐτὴ
ὑπερπηδώντας παπαροῦνες ἔρχεται.
Ἐκτὸς ἐὰν ἡ νοσταλγία
ἀπὸ πολὺ βιασύνη,
παραγνώρισ᾿ ἐνθυμούμενο.
Μοιάζουνε τόσο μεταξύ τους ὅλα
ὅταν τὰ πάρει ὁ χαμός.
Ἀλλὰ μπορεῖ νά ῾ναι ξένο αὐτὸ τὸ φόντο,
νά ῾ναι παπαροῦνες δανεισμένες
ἀπὸ μιὰν ἄλλην ἱστορία,
δική μου ἢ ξένη.
Τὰ κάνει κάτι τέτοια ἡ ἀναπόληση.
Ἀπὸ φιλοκαλία κι ἔπαρση.

Ὅμως θὰ πρέπει νά ῾ταν ἄνοιξη
γιατὶ καὶ μέλισσες βλέπω
νὰ πετοῦν γύρω ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ μνήμη,
μὲ περιπάθεια καὶ πίστη
νὰ συνωστίζονται στὸν καλύκά της.
Ἐκτὸς ἂν εἶναι ὁ ὀργασμὸς
νόμος τοῦ παρελθόντος,
μηχανισμὸς τοῦ ἀνεπανάληπτου.
Ἂν μένει πάντα κάποια γῦρις
στὰ τελειωμένα πράγματα
γιὰ τὴν ἐπικονίαση
τῆς ἐμπειρίας, τῆς λύπης
καὶ τῆς ποίησης.

πηγή ποιήματος

Η περιφραστική πέτρα - Κική Δημουλά

2011-03-18T16:41:00.000+02:00

Μίλα.
Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε.
Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία.
Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη,
ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτὰ
μὲ τὴν ἀοριστία.
Πές:
«ἄδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».
Πές:
«θὰ δοῦμε»,
«ἀστάθμητο»,
«βάρος».
Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ὀνειρεύονται
μιὰ σύντομη, ἄδετη, ζωὴ μὲ τὴ φωνή σου.

Μίλα.
Ἔχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Ἐκεῖ ποὺ τελειώνουμε ἐμεῖς
ἀρχίζει ἡ θάλασσα.
Πὲς κάτι.
Πὲς «κῦμα», ποὺ δὲν στέκεται.
Πὲς «βάρκα», ποὺ βουλιάζει
ἂν τὴν παραφορτώσεις μὲ προθέσεις.

Πὲς «στιγμή»,
ποὺ φωνάζει βοήθεια ὅτι πνίγεται,
μὴν τὴ σῴζεις,
πὲς
«δὲν ἄκουσα».

Μίλα.
Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους,
ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς:
ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει,
σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη.
Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα
στὴν τύχη.
Ὁλόκληρη νύχτα στὴν τύχη.
Μὴ λὲς «ὁλόκληρη»,
πὲς «ἐλάχιστη»,
ποὺ σ᾿ ἀφήνει νὰ φύγεις.
Ἐλάχιστη
αἴσθηση,
λύπη
ὁλόκληρη
δική μου.
Ὁλόκληρη νύχτα.

Μίλα.
Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει.
Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπὴ μὲ μιὰ λέξη.
Πὲς «πέτρα»,
ποὺ εἶναι ἄσπαστη λέξη.
Ἔτσι, ἴσα ἴσα,
νὰ βάλω ἕναν τίτλο
σ᾿ αὐτὴ τὴ βόλτα τὴν παραθαλάσσια.

πηγή ποιήματος

Ο κήπος της αχαριστίας - Κ. Καρυωτάκης

2011-03-04T19:24:00.001+02:00

Θα καλλιεργήσω το ωραιότερο άνθος. Στις καρδιές των ανθρώπων θα φυτέψω την Αχαριστία. Ευνοϊκοί είναι οι καιροί, κατάλληλος ο τόπος. Ο άνεμος τσακίζει τα δέντρα. Στη νοσηρή ατμόσφαιρα ορθώνονται φίδια. Οι εγκέφαλοι, εργαστήρια κιβδηλοποιών. Τερατώδη νήπια τα έργα, υπάρχουν στις γυάλες. Και μέσα σε δάσος από μάσκες, ζήτησε να ζήσεις. Εγώ θα καλλιεργήσω την Αχαριστία.

Όταν έρθει η τελευταία άνοιξις, ο κήπος μου θα 'ναι γεμάτος από θεσπέσια δείγματα του είδους. Τα σεληνοφώτιστα βράδια, μονάχος θα περπατώ στους καμπυλωτούς δρόμους, μετρώντας αυτά τα λουλούδια. Πλησιάζοντας με κλειστά μάτια τη βελούδινη, σκοτεινή στεφάνη τους, θα νιώθω στο απρόσωπο τους αιχμηρούς των στημόνες και θ'αναπνέω το άρωμά τους.

Οι ώρες θα περνούν, θα γυρίζουν τ' άστρα, και οι αύρες θα πνέουν, αλλά εγώ, γέρνοντας ολοένα περσότερο, θα θυμάμαι.

Θα θυμάμαι τις σφιγμένες γροθιές, τα παραπλανητικά χαμόγελα και την προδοτική αδιαφορία.

θα μένω ακίνητος ημέρες και χρόνια, χωρίς να σκέπτομαι, χωρίς να βλέπω, χωρίς να εκφράζω τίποτε άλλο. Θα είμαι ολόκληρος μια πικρή ανάμνησης, ένα άγαλμα που γύρω του θα μεγαλώνουν τροπικά φυτά, θα πυκνώνουν, θα μπερδεύονται μεταξύ τους, θα κερδίζουν τη γη και τον αέρα. Σιγά σιγά οι κλώνοι τους θα περισφίγγουν το λαιμό μου, θα πλέκονται στα μαλλιά μου, θα με τυλίγουν με ανθρώπινη περίσκεψη.

Κάτου από τη σταθερή τους ώθηση, θα βυθίζομαι στο χώμα.

Και ο κήπος μου θα είναι ο κήπος της Αχαριστίας.

Άνοιξη - Κ. Καρυωτάκης

2011-03-03T15:53:00.002+02:00

Ετσι τους βλέπω εγώ τους κήπους.

Στον κήπο απόψε μου μιλεί μια νέα μελαγχολία.
Βυθίζει κάποια μυγδαλιά τον ανθοχαμόγελό της
στου βάλτου το θολό νερό. Και η θύμηση τής νιότης
παλεύει τόσο θλιβερά την άρρωστη ακακία...

Εξύπνησε μια κρύα πνοή μες στη σπασμένη σέρα,
όπου τα ρόδα είναι νεκρά και κάσα η κάθε γάστρα.
Το κυπαρίσσι, ατελείωτο σα βάσανο, προς τ' άστρα
σηκώνει τη μαυρίλα του διψώντας τον αέρα.

Και πάνε, πένθιμη πομπή λες, της δεντροστοιχίας
οι πιπεριές και σέρνονται τα πράσινα μαλλιά τους.
Οι δύο λατάνιες ύψωσαν μες στην απελπισία τους
τα χέρια. Κι είναι ο κήπος μας κήπος μελαγχολίας.

link

The Clod and the Pebble - William Blake

2011-02-26T20:53:00.000+02:00

"Love seeketh not Itself to please,
Nor for itself hath any care;
But for another gives its ease,
And builds a Heaven in Hell's despair."

So sung a little Clod of Clay,
Trodden with the cattle's feet;
But a Pebble of the brook,
Warbled out these metres meet:

"Love seeketh only self to please,
To bind another to Its delight,
Joys in another's loss of ease,
And builds a Hell in Heaven's despite."

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Clod_and_the_Pebble

Ζωές - Κωνσταντίνος Καρυωτάκης

2011-02-22T13:41:00.003+02:00

Κι έτσι πάνε και σβήνουνε όπως πάνε.

Λέω τις ζωές που δόθηκαν στο φως
αγάπης γαλήνης, κι ενώ κυλούν
σαν ποταμάκια, εντός τους το σφαλούν
αιώνια κι αξεχώριστα, καθώς
μες στα ποτάμια φέγγει ο ουρανός,
καθώς στους ουρανούς ήλιοι κυλούν.
Λέω τις ζωές που δόθηκαν στο φως...

Λέω τις ζωούλες που 'ναι κρεμαστές
απ' τα ρουμπίνια χείλη γυναικός
ως κρέμονται στα εικονοστάσια εμπρός
τα τάματα, οι καρδιές ασημωτές,
κι είναι όμοια ταπεινές, όμοια πιστές
στ' αγαπημένα χείλη γυναικός.
Λέω τις ζωούλες που 'ναι κρεμαστές...

που δεν τις υποψιάζεται κανείς,
έτσι όπως ακολουθάνε σιωπηλές
και σκοτεινές και ξένες και θλιβές
το βήμα, την ιδέα μιας λυγερής
(κι αυτή δεν υποψιάστη), που στη γης
θα γείρουνε, θα σβήσουν σιωπηλές
Που δεν τις υποψιάζεται κανείς...

Που διάβηκαν αμφίβολα, θαμπά
σαν άστρα κάποιας ώρας αυγινής,
από τη σκέψη μιας περαστικής
που, για να τρέχει τόσο χαρωπά,
δεν είδε τις ζωές που σβηούν σιγά
σαν την ψυχή καντήλας αυγινής.
Που διάβηκαν αμφίβολα, θαμπά...

http://politikokafeneio.com/kariotakis/piimata.htm

The fly - William Blake

2011-02-21T15:45:00.000+02:00

Little Fly,
Thy summer's play
My thoughtless hand
Has brushed away.

Am not I
A fly like thee?
Or art not thou
A man like me?

For I dance,
And drink, and sing,
Till some blind hand
Shall brush my wing.

If thought is life
And strength and breath,
And the want
Of thought is death;

Then am I
A happy fly.
If I live,
Or if I die.

http://www.everypoet.com/archive/poetry/william_blake/william_blake_songs_of_experience_the_fly.htm

The Garden of Love - William Blake

2011-02-19T19:57:00.000+02:00

I laid me down upon a bank,
   Where Love lay sleeping;
I heard among the rushes dank
   Weeping, weeping.

Then I went to the heath and the wild,
   To the thistles and thorns of the waste;
And they told me how they were beguiled,
   Driven out, and compelled to the chaste.

I went to the Garden of Love,
   And saw what I never had seen;
A Chapel was built in the midst,
   Where I used to play on the green.

And the gates of this Chapel were shut,
   And 'Thou shalt not' writ over the door;
So I turned to the Garden of Love
   That so many sweet flowers bore.

And I saw it was filled with graves,
   And tombstones where flowers should be;
And priests in black gowns were walking their rounds,
   And binding with briars my joys and desires.

http://www.everypoet.com/archive/poetry/william_blake/william_blake_songs_of_experience_the_garden_of_love.htm

The angel - William Blake

2011-02-15T15:34:00.000+02:00

I dreamt a dream! What can it mean?
And that I was a maiden Queen
Guarded by an Angel mild:
Witless woe was ne'er beguiled!

And I wept both night and day,
And he wiped my tears away;
And I wept both day and night,
And hid from him my heart's delight.

So he took his wings, and fled;
Then the morn blushed rosy red.
I dried my tears, and armed my fears
With ten thousand shields and spears.

Soon my Angel came again;
I was armed, he came in vain;
For the time of youth was fled,
And grey hairs were on my head.

http://www.everypoet.com/archive/poetry/william_blake/william_blake_songs_of_experience_the_angel.htm

Desespoir - Oscar Wilde

2011-02-08T16:07:00.000+02:00

The seasons send their ruin as they go,
For in the spring the narciss shows its head
Nor withers till the rose has flamed to red,
And in the autumn purple violets blow,
And the slim crocus stirs the winter snow;
Wherefore yon leafless trees will bloom again
And this grey land grow green with summer rain
And send up cowslips for some boy to mow.

But what of life whose bitter hungry sea
Flows at our heels, and gloom of sunless night
Covers the days which never more return?
Ambition, love and all the thoughts that burn
We lose too soon, and only find delight
In withered husks of some dead memory.

http://www.everypoet.com/archive/poetry/Oscar_Wilde/oscar_wilde_desespoir.htm

The True Knowledge - Oscar Wilde

2011-02-06T15:16:00.000+02:00

Thou knowest all; I seek in vain
What lands to till or sow with seed -
The land is black with briar and weed,
Nor cares for falling tears or rain.

Thou knowest all; I sit and wait
With blinded eyes and hands that fail,
Till the last lifting of the veil
And the first opening of the gate.

Thou knowest all; I cannot see.
I trust I shall not live in vain,
I know that we shall meet again
In some divine eternity.

http://www.everypoet.com/archive/poetry/Oscar_Wilde/oscar_wilde_the_true_knowledge.htm

Μητέρα θλίψη - Γιάννης Αγγελάκας

2011-02-02T17:17:00.000+02:00

Φανερώσου
Με τα σκοτάδια σου να χαμογελούν
Την πέτρινη αγκαλιά σου να ορέγεται ακόμη
Στρατιές μοναχικών δημίων
Τους πειρατές των εφτά σκουπιδότοπων
Με τις λιγδιάρικες στολές τους
Να λαμπυρίζουν
Στη διάταξη των μικρών και των μεγάλων φαλλών
Αναλογίσου όλους εμάς
Που καρτερούμε τυλιγμένοι σε μολυσμένες ρόμπες
Με παντόφλες και κέρατα
Ρίχνοντας χαμόγελα νάρκες στους καχύποπτους γείτονες
Όλους εμάς
Που φτυαρίζουμε αποκαμωμένοι το σκοτάδι
Με υπεριώδη βλέμματα
Και στρώνουμε δείπνα συντροφικά
Και μοιραζόμαστε ψίχουλα μπαγιάτικιας δόξας
Και μουχλιασμένους μύθους
Αναλογίσου μας και φανερώσου
Με το επίσημο σου ένδυμα
Με τα δόντια σου τα κοφτερά τα δίκαια
Ροκάνισε το θάνατο
Που καρφιτσώθηκε στα κόκαλα μας
Και ξαναβάφτισέ μας γιους σου
Φανερώσου
Μητέρα θλίψη
Δεν την αντέχουμε πια
Τόση ορφάνια

Από το 'Πώς τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε;'

Καστανιώτης, 1999

Καλύτερα - Κατερίνα Γώγου

2011-01-23T00:39:00.000+02:00

Ένα δέντρο. Εργαλείο αυτοκτονίας.
Ένα δέντρο. Σημάδι της ζωής. Της μη αυτοκτονίας.
Της αναβλειθήσας ίσως.
Έπιασα να τρέχω.
Η συνενοχή των θλιμμένων, η τελευταία παρηγοριά.
Στη πύλη οι φύλακες μου χαμογέλασαν.
Το 'χαν ξανακάνει πολλές φορές αυτο.
Ήτανε σίγουροι πως θα γυρίσω.

Πέρασα απέναντι.
Στη λεωφόρο άδεια ταξί.
Δε σταματούσαν κι ήταν αδύνατο
να μπω σε λεωφορείο.

Λίγο πριν στο άσυλο είχε κάποια λογική κίνηση.
Ένας χαφιές, δύο γίγαντες νοσοκόμοι.
Ένα χρόνο και μισό έμαθα.

Ρώτησα κοιτάζοντας (μακριά) "Έξω ποιος πέθανε;"...
Κάποιος.
Είναι εκεί το αυτοκίνητο
και κλειστό το φέρετρο, μέσα.
Ήξερα πως κρεμάστηκε.
Δεν είχα συναίσθημα. Κι αυτός γνωστό κανένα.

Καλύτερα. Και γι'αυτον και για μένα.

Στην τσέπη είχα ένα γερό χαρτί.
Προσωρινό εξιτήριο δημόσιου ψυχιατρείου.
Θα μπορούσα αν τα 'βρισκα σκούρα, να γύριζα.
Ήμουνα καλυμμένη. Μέσα στη ζέστη.

Ένιωθα σιγουριά.

Με λένε Οδύσσεια,

σελ. 25-26

Εκδ. Καστανιώτη

Τα λόγια σου - Μαρία Πολυδούρη

2011-01-22T10:37:00.001+02:00

Θυμᾶμαι τώρα ... Οἱ θύμησες πλημμύρες ποὺ μὲ πνίγουν,
ἄνεμος, σκοτεινιά.
Τὰ λόγια ἀνθοὺς τὰ μάδησες, μὰ τώρα αὐτὰ μοῦ ἀνοίγουν
κακὲς πληγὲς βαθιά.

Οὔτε σκιά, οὔτε ὄνειρο ἔτσι ποὺ νὰ διαβαίνη
γοργὰ πρὸς τὸ χαμό.
Καπνὸς ἡ ἀγάπη. Σύννεφο, τὰ λόγια σου, μοῦ ραίνει
σταγόνες τὸν καημό.

Τώρα σαπίζουν μέσα μου πρώιμες οἱ πληγές μου.
Ἡ θύμηση ἀσπασμὸς
προδοτικός, νὰ μοῦ γελοῦν κρυφὰ κάποιες στιγμές μου
ν᾿ αὐξαίνη ὁ ἀπελπισμός!

πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/maria_polydoyrh/anekdota_poihmata.htm

Δε θα ξανάρθης πια... - Μαρία Πολυδούρη

2011-01-15T10:21:00.001+02:00

πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/maria_polydoyrh/anekdota_poihmata.htm

Ακόμα κι όταν κοιμόμαστε - Πωλ Ελυάρ

2011-01-10T16:36:00.000+02:00

Ακόμα κι όταν κοιμόμαστε, αγρυπνούμε ο ένας
Στο πλευρό του άλλου.
Κι αυτή η αγάπη, πιο βαριά από τ' ώριμο φρούτο της λίμνης,
Δίχως γέλιο και δίχως κλάμα, εδώ και πάντα,
Μια μέρα, μετά μια μέρα και μια νύχτα, μετά από μας.

"Ποίηματα του Πωλ Ελυάρ"

απόδοση: Γιώργος Καραβασίλης

Εκδόσεις Εκάτη, 1999

Θάνατος - Πωλ Ελυάρ

2011-01-09T09:29:00.000+02:00

Ο θάνατος ήρθε ολομόναχος, έφυγε κατάμονος,
κι εκείνος που αγαπούσε τη ζωή απέμεινε μόνος.

"Ποίηματα του Πωλ Ελυάρ"

απόδοση: Γιώργος Καραβασίλης

Εκδόσεις Εκάτη, 1999

Παραδείγματος χάριν - Πωλ Ελυάρ

2011-01-08T10:32:00.002+02:00

Δεν ήταν πάντα
Οι μέρες χωρίς αγάπη,
Κάθε αυγή χωρίς συγνώμη,
Κάθε χάδι αισχρό
Κάθε γέλιο μια βρισιά.
Ακούω τη φωνή μου και μ' ακούς
Να ουρλιάζω, σαν χαμένο σκυλί
Κόντρα στη μοναξιά μας.
Η αγάπη μας έχει πιότερη ανάγκη
Από αγάπη, παρά η χλόη από βροχή.

Πρέπει να είναι καθρέφτης.

"Ποίηματα του Πωλ Ελυάρ"

απόδοση: Γιώργος Καραβασίλης

Εκδόσεις Εκάτη, 1999

Γύμνια της αλήθειας - Πωλ Ελυάρ

2011-01-07T16:29:00.000+02:00

" Το ξέρω καλά."

Η απελπισία δεν έχει φτερά
Μα ούτε κι ο έρωτας,
Δίχως πρόσωπο,
Δεν μιλούν,
Δεν κινούμαι,
Δεν τα κοιτώ,
Δεν τους μιλώ,
Μα είμαι τόσο ζωντανός, όσο η αγάπη μου και η απελπισία μου.

Γιατί είμαι τόσο όμορφη;
Γιατί με πλένει ο αφέντης μου.

"Ποίηματα του Πωλ Ελυάρ"

απόδοση: Γιώργος Καραβασίλης

Εκδόσεις Εκάτη, 1999

Περπατώ - Κατερίνα Γώγου

2010-12-29T14:34:00.002+02:00

Περπατώ
Περπατώ
Περπατώ
Με ραμμένες τις τσέπες μου στο ξύλινο παλτό μου
Περπατώ επαναληπτικά. Επαναληπτικά περπατάω.
Περπατώ με τα χέρια στη βροχή
πάνω σ'ένα μεταξένιο σκοινί -λώρο ομφάλιο-
που ενώνει τον ουρανό με τη γη τα πάνω με τα κάτω.
Προχωρώ
με βραχυκλωμένους προβολείς
χωρίς δίχτυ ασφαλείας απο κάτω.
Περπατάω παράλογη σ'αντιστραμμένη λογική
δίκαιη μόνο κι αποφασιστική
να κάνω πράξη όλα όσα έχω σκεφτεί
να κάνω πράξη όσα έχω γράψει.
Τραβάω το σκοινί ακόμα πιο κει
προχωρώ ένα βήμα πιο πέρα.
Το κεφάλι μου πλησιάζουνε άγνωστοι μυστήριοι πλανήτες.
Γλάροι και καταδιωκτικά αστρικά
μ'ακολουθούν σαν υπέρηχο πλοίο.
Βρέχει κάτω στις γειτονιές της γης...
Στη μαύρικη Ορλεάνη.
Βρέχει βροχή ραβδωτή Στουρνάρα Ζαΐμη Αραχώβης Μπενάκη.
Πέφτει λοξά στη μούρη που φιγουράρει
στις βρώμικες βιτρίνες. Με κοιτώ.
Οι ατζέντηδες μου 'χουν τραβήξει δυό χαρακιές
με δείχνουν πως γελάω.
Περπατώ κυκλωμένη από μπουνιές απ' αγριεμένες φωτιές
από γιούχα και ζήτω.
Οι λυπημένες κερκίδες με παροτρύνουνε
να καρφώσω στα δίχτυα τα γκολ να γράψω 3-1.
Μ' έχουν μαρκάρει οι διακεκριμένες στενά βρώμικα
τώρα πρέπει να μπω μαζί με την μπάλα στα δίχτυα τους μέσα.
Περπατώ χριστιανή στους αντίχριστους
μαύρη κι άθεη στων Κου-Κλουξ-Κλαν το γκέτο...
Είμαι βαθιά λυπημένη. Μια λύπη που δεν έχει όνομα.
Μια λύπη που δεν έχει ξανά ποτέ γραφτεί.
Ο σκορπιός όταν κυκλώνεται
καρφώνει την ουρά με τη δαγκάνα του απάνω του.
Την καρφώνει στο σώμα.
Γλιστράω... παρεστιγμένη... σ' αιώνες σιωπής
σ' αιώνες παγετώνων.
Κολυμπάω σε χιονισμένες πλατείες της γης.
Κολυμπάω σε δέντρα ψηλά όπου πλέουνε
κουνώντας το κεφάλι τους κατατονικοί κρεμασμένοι.
Κολυμπάω μ' απλωτές. Αν σταθώ μια στιγμή
το χιόνι αθόρυβα ύπουλα ανεβαίνει στην καρδιά μου.
Περπατάω ανάσκελα μ' απλωτές
η σιδερένια μπάλα της κακόφημης φήμης μου
μου'χει πληγιάσει το πόδι
τα χρωματιστά γυαλάκια των εκδόσεων πλέουν στο αίμα μου
σιωπηλά στρατιές στοχεύουν στο μυαλό μου
ανασαίνω... αργά... ασθαματικά...
Μυρίζει ο αέρας παντού καμένους κροτάφους.
Λόφοι από παράταιρα παπούτσια λιντζαρισμένων πούστηδων
κλείνουν για πάντα το τοπίο. Σπάω.
Κανένας πια δεν θα τα ξαναφορέσει.
Τώρα είμαι ανίκανη. Φ ο β ά μ α ι. Είμαι και γω
σαν κι αυτούς. Είμαι και γω ρημαγμένη.
... Τα ρουθούνια μου πεταρίζουν ανήσυχα...
Μυρίζει ο αέρας παντού γενετήσια αστυνομική οσμή.
Ο αέρας φέρνει γαυγίσματα γερμανικής αστυνομίας...
Τώρα πρέπει να κατεβάσω το γενικό να σωθώ.
Τώρα πρέπει να κάψω
τον ψεύτικο δισταγμό της αυτοσυντήρησης να ζήσω.
Να καταστείλω την καταστολή. Να προχωρήσω...
Προχωρώ.
Το δάχτυλο μου βουτάω στο ΘΑΝΑΤΟΣ
στον αέρα γράφω με κίτρινο
Θέλω-Μπορώ-Είμαι.
Προχωρώ. Εδώ. Κάτω στη γη.
Μπάσταρδο παιδί των γήινων.
Αυτής της απάνθρωπης αισχρής σκευωρίας
όπου κανείς δεν πεθαίνει από γηρατειά.
Απ'τον επίδεσμο στο κεφάλι μου πάλι τα ίδια
πάλι μου τρέχουν αίματα.
Γυρνάω σπάω τα δάχτυλα μου ανάποδα. Τα σπάω.
Ξανά. Ξανά αυτοακρωτηριασμός.
Ποτέ πια δε θα ξαναγράψω. Τα χέρια μου γίνονται γάντζοι.
Μαρκαδόροι μεταλλικοί. ΑΠΕΒΙΩΣΕ γράφω.
Χτυπάω με ήχο τόξου μεταλλικού τα κουδούνια.
ΚΑΜΙΑ ΑΛΙΚΗ ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ ΠΙΑ ΕΔΩ χτυπάω.
Ανοίγω. Ανοίγω το βήμα πιο γρήγορα. Πιο γρήγορα.
Τα δάχτυλα σηκώνονται μόνα τους από τα κρεματόρια της γης.
Αρχίζω να βρέχω να βρέχω να βρέχω αλλάζω βρέχω
μετουσιώνομαι βρέχω γίνομαι βροχή βροχή βροχή
ραβδωτή μεταλλική βροχή σιδερένια
ΣΠΑΣΤΗΣ ΛΟΣΤΟΣ ΛΟΣΤΟΣ ΛΟΣΤΟΣ ΣΠΑΣΤΗΣ
Κεντράρω τη μήτρα της φάτσας μου στις αλεξίσφαιρες βιτρίνες.
Τις σπάω.
Λόφοι από παράταιρα παπούτσια /άδειες κερκίδες/
πλακάκια παγωμένα/
άχρηστα διαβατήρια /σύριγγες για πουθενά/
Θα ζήσω.
Είμαι βροχή είμαι απάντηση είμαι απόδειξη θέλω όλα
τα θέλω όλα πίσω
δεν πιάνομαι αόρατος κλοιός με προστατεύει
είμαι χρυσόσκονη είμαι τα χρώματα είμαι γλαράκι του Μισισιπή
είμαι τα νέγρικα τα μπλουζ είμαι η Νέα Ορλεάνη
είμαι αγόρι πολεμιστής γυναίκα είμαι γυναίκα και παιδί
είμαι αέρας ανασφαλής στη νέκρα της γης
είμαι εγώ τα ποιήματα βαθιά κάτω απ'τη γη που κουνιέται.
Μπορώ. Μπορώ. Γράφω ξανά.
Δε θα ακρωτηριαστώ
τα δάχτυλα μου πήρανε της κάθαρσης τη φωτιά.
Περπατώ. Μ' ένα παλιοπαντέλονο.
Με τις αισθήσεις μου αναμμένες.
Είμαι θέλω μπορώ
Γιατί μπορώ μπορώ μπορώ
επαναληπτικά ν΄αγαπάω...

Το ξύλινο παλτό,

σελ. 42-44

Εκδ. Καστανιώτη

Eδώ που έφτασα - Κατερίνα Γώγου

2010-12-22T16:55:00.002+02:00

Εδώ που έφτασα Εδώ
Με φρικτούς πόνους παντού
Στα διαμελισμένα και πρόχειρα βαλμένα μέλη μου
Στα τοιχώματα του ραγισμένου κρανίου μου
Στις εξόδους του μυαλού μου
Στην πεταμένη στο βόρβορο
Μέχρι θανάτου λυπημένη ψυχή μου
Ζητώ
Να μου δοθεί η Χάρις
Όλα τα εγκλήματα των δολοφονημένων να επωμιστώ
Το θρησκευτικό φανατισμό των οργισμένων
Την απόφαση για ζωή των θανατοποινιτών
Την απόφαση για θάνατο των αυτοκτονημένων
Των αγγέλων την πύρινη ρομφαία να μου δώσεις τα φτερά
Το εκδικητικό σκήπτρο των δαιμόνων
Να είμαι εκεί
Όπου δε φτάνει ποτέ του ήλιου το φως
Να εκδικηθώ όλων των φυλακών τ'ανήλιαγο σκοτάδι
Δαιμόνισσα με τους κακούς
Ταπεινή στους ταπεινούς
Θάνατος στους θανάτους
Γονυπετής, πρίγκιπα
Με φριχτούς πόνους παντού
Στο σώμα στην ψυχή και στο μυαλό
Στο όνομα της ζωής
Έτοιμη για πάντα να εκτοξευτώ
Σου προσφέρω κατάμαυρο ρόδο τη ζωή μου
Και ζητώ
Άτομο εγώ
Υπέρτατα εγωιστικό
Το υπέρτατο όραμα
Ζητώ να μου δοθεί
Της δύναμης του Αδυνάτου

Το ξύλινο παλτό

σελ.38
Εκδ. Καστανιώτη

Πως με κοιτάζει έτσι... - Κατερίνα Γώγου

2010-12-13T18:03:00.000+02:00

Απόντες,
σελ. 14, 15
1986
Εκδ. Καστανιώτη

Καταστολή - Κατερίνα Γώγου

2010-12-04T18:44:00.001+02:00

Ξύλινο Παλτό

Άσπρη.. - Κατερίνα Γώγου

2010-12-02T15:40:00.000+02:00

Το ξύλινο παλτό

ΦΥΓΗ - Κ.Καρυωτάκης

2010-12-01T09:26:00.000+02:00

ΦΥΓΗ
Ι
Αἰσθάνομαι τὴν πραγματικότητα μὲ σωματικὸ πόνο. Γύρω δὲν ὑπάρχει
ἀτμόσφαιρα, ἀλλὰ τείχη ποὺ στενεύουν διαρκῶς περισσότερο, τέλματα
στὰ ὁποῖα βυθίζομαι ὁλοένα. Ἀναρχοῦμαι ἀπὸ τὶς αἰσθήσεις μου.
Ἡ παραμικρότερη ὑπόθεση γίνεται τώρα σωστὴ περιπέτεια. Γιὰ νὰ πῶ
μία κοινὴ φράση, πρέπει νὰ τὴ διανοηθῶ σ᾿ ὅλη της τὴν ἔκταση, στὴν
ἱστορική της θέση, στὶς αἰτίες καὶ τὰ ἀποτελέσματά της. Ἀλγεβρικὲς
ἐξισώσεις τὰ βήματά μου.

... - Κατερίνα Γώγου

2010-11-30T18:22:00.011+02:00

...
ΔΕ ΜΕΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Σ'ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ!
..................................................................................
ΔΕ ΜΕΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;

Τι έγινε και φύγανε οι κάτοικοι της βιαστικά
και αφήσανε τις πόρτες ανοιχτές
τα φώτα αναμμένα...
Τυφλά μεγάλα πουλιά συγκρούονται
μ' ανοιγμένα φτερά
βαθιά τρομαγμένα
Η θάλασσα μπαίνει στην πόλη
μεθοδικά βουλιάζει τη στεριά
ένα καράβι με όρνια λεπρά
πλέει απ'τις πόρτες
ξανοίγεται αργά... αργά..
ΑΡΓΑ
Τα παιδικά μου χρόνια
άκαμπτα παιδιά ξυλιασμένα
τα ξεθάβει ένας κίτρινος σκύλος
συνέχεια τα γυρνάει σε μένα

... ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΝΕΡΑ
τα χέρια μου σταυρώνουνε μόνα τους
σαν πεθαμΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΔΩ;
.................................................................................
κανένας;
κανένας;

Έναν άσπρο με άμμο δρόμο κοιτάω εμπρός.
Πάλι η ομίχλινη βάρκα με τον πέτρινο φοίνικα
και το μαρμάρινο βαρκάρη

Ένα παιδί δεν έχει αυτός ο τόπος
ΒΖΖΖΖΟΥΝΒΒΒΖΖΖΟΥΝΝΝ
1 παιδί;
έλα να παίξουμε αυτοκινήτο έλα παιδί!...
1 πουλί; τσιουτσιουτσιουτσί έλα
έλα πουλί...

Ποια ανθρώπινη ανάμνηση με κρατάει εδώ;

Γιώργο;...

ΜΥΡΤΩ;...

Ποιου τρόμου το αδικαίωτο τεκμήριο με κρατάει ΕΔΩ;

Φίλοι μου; Αδέλφια μου; Σύντροφοι;

Γιώργο...

Μυρτώ...

Ποιανού πλανήτη το τέλος το αισχρό

μ' άφησαν σαν σκιάχτρο να τρομάζω εδώ...

Για δεν περνάω απέναντι
που ο άνεμος λογχίζει τις φωτιές

ΑΠΟΝΤΕΣ

σελ.38, 39

Οι δράκοι της γης - Γιάννης Αγγελάκας

2010-11-30T16:27:00.000+02:00

Είμαστε οι δράκοι της γης
Με χνώτα κρύα
Βαλσαμωμένοι εκ γενετής
Τιμωρημένοι σε αιώνια ακινησία

Τρύπες στον Παράδεισο
http://www.youtube.com/watch?v=ZKFVfbioSG8

Τα κανονικά παιδιά - Γιάννης Αγγελάκας

2010-11-27T16:15:00.000+02:00

Τα κανονικά παιδιά
Γεννιούνται κανονικά
Μεγαλώνουν κανονικά
Ονειρεύονται κανονικά
Ερωτεύονται κανονικά
Και πεθαίνουν κανονικά

Ω! (Πες μου) μαμά
Πες μου τι γίνεται μ' εκείνα τα παιδιά
Που αν και γεννιούνται κανονικά
Δε μεγαλώνουν κανονικά
Δεν ονειρεύονται κανονικά
Ουτ' ερωτεύονται κανονικά
Πες μου αν πεθαίνουν
Πες μου, πεθαίνουν;
Πες μου αν πεθαίνουν κανονικά.

Τρύπες στον Παράδεισο
http://www.youtube.com/watch?v=iVWDW3kNrqs

Ανθρώπων Έργα - Λίνα Νικολακοπούλου

2010-11-25T19:57:00.000+02:00

Λες και τρώμε το χειμώνα παγωτό.
Λες και πέφτουμε σε τοίχους μ' εκατό.
Έτσι ανάποδα λυγάω το βράδυ αυτό
του νου τη βέργα.

Λες και η στάθμη της αγάπης πάει να βρει
πόσοι κρύβονται στη λάσπη θησαυροί.
Πώς κοπήκανε στα δάχτυλα οι σταυροί
γι' ανθρώπων έργα.

Αδιόρθωτα τα μάτια κι οι καρδιές
με κουμπιά και φερμουάρ κατεστραμμένα
δυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριές
κι αποφάσισες να ζεις χωρίς εμένα.

Λες και στρώσαμε τον Αύγουστο χαλί
λες και βγήκε τ' ασανσέρ σ' ένα κελί
που ένας το βλέπε το φως γι' ανατολή
κι άλλος για δύση.

Λες και μέσα μας τ' αντίθετα τραβάν
να ψηφίσουνε στο ίδιο παραβάν
σαν αιώνιο Ιησούν ή Βαραβάν
του ανθρώπου η φύση.

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

www.stixoi.info

Έι εσείς... - Γιάννης Αγγελάκας

2010-11-20T15:59:00.000+02:00

Έι εσείς καταραμένα βατράχια
Βγάλτε λίγο το σκασμό σας εκεί πάνω
Είματε δέκα φιλαράκια θαμμένα εδώ πέρα
Δυο μέτρα κάτω απ'το ελαφρύ σας χώμα
Περιμένοντας
Πως και πως να πεθάνουμε

από το "Σάλια, Μισόλογα και Τρύπιοι Στίχοι"

Είμαστε... - Γιάννης Αγγελάκας

2010-11-17T15:54:00.000+02:00

Είμαστε οι δράκοι της γης
Με χνώτα κρύα
Βαλσαμωμένοι εκ γενετής
Τιμωρημένοι
Σε ισόβια ακινησία

από το "Σάλια, Μισόλογα και Τρύπιοι στίχοι"

Aληθινό είναι... - Γιάννης Αγγελάκας

2010-11-13T08:37:00.000+02:00

Αληθινό είναι ό,τι σπαταλιέται
        δίχως εμφανείς λόγους
Ό,τι εκσφεδονίζεται στο μηδέν
        δίχως ουρές και ίχνη
Ό,τι υπάρχει από σύμπτωση
        δίχως να καυχέται γι'αυτό
        δίχως να νοιάζεται αν θα μπορεί
        για πάντα να μη καυχέται γι'αυτό

από το "Σάλια, Μισόλογα και Τρύπιοι στίχοι"

Για τη σχιζοφρένεια - Γιάννης Αγγελάκας

2010-11-11T15:33:00.000+02:00

Η σχιζοφρένεια είναι μια υγιής αντίδραση της ψυχής
και του πνεύματος ενάντια στη σταθερή κι ανελέητη
εξουσία του χρόνου.

από το "Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;"

Ω! Δεν αντέχω το καλύτερο... - Γιάννης Αγγελάκας

2010-11-08T15:33:00.000+02:00

Ω!Δεν αντέχω το καλύτερο
Μα ούτε το χειρότερο μπορώ να υπομένω
Κι ελπίζοντας σε κάτι που δε θα'ναι πιθανό
Μα ούτε και απίθανο
Κάθομαι εδώ και περιμένω

από το "Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγαλνε;"

Για τούτο το κακόμοιρο κορμί - Γιάννης Αγγελάκας

2010-11-03T17:35:00.003+02:00

Θυμήσου
Κι αν ακόμη υπάρχει αθανασία
Στο πνεύμα σου θα προσφερθεί
Τούτο το κακόμοιρο κορμί
Να στηριχτεί
Ούτε μια τόση δα ψευδαίσθηση δεν έχει
Μόνο κρεβάτια καταβόθρες
Βάναυσα αγκαλιάσματα
Πρόσκαιρα τιποτένια μελανώματα
Δαγκωματιές ρηχές
Λιποταξίες
Να προσδοκάς τη σκόνη
Αυτό δεν είναι άλοθι

από το "Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;"

που υπάρχει ελεύθερο όποιος θέλει να το κατεβάσει

Χαμόγελο - Κ. Καρυωτάκης

2010-11-02T15:20:00.000+02:00

Χωρίς να το μάθει ποτέ,εδάκρυσε,
ίσως γιατί έ π ρ ε π ε να δακρύσει,
ίσως γιατί οι συφορές έ ρ χ ο ν τ α ι.

Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι·
απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει.
Δεν βρέχει πια. Κι η κόρη αποσταμένη
στο μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι.

Σα δυο κεράσια χώρισαν τα χείλη·
κι έτσι βαθιά, γιομάτα ως ανασαίνει,
στο στήθος της ανεβοκατεβαίνει
το πλέον αδρό τριαντάφυλλο τ' Απρίλη

Ξεφεύγουνε απ' το σύννεφον αχτίδες
και κρύβονται στα μάτια της· τη βρέχει
μια λεμονιά με δυο δροσοσταλίδες

που στάθηκαν στο μάγουλο διαμάντια

και που θαρρείς το δάκρυ της πως τρέχει
καθώς χαμογελάει στον ήλιο αγνάντια.

http://politikokafeneio.com/kariotakis/piimata.htm

Ταξιδεύοντας - Ναζίμ Χικμέτ αποδ. Γιάννης Ρίτσος

2010-10-18T09:05:00.001+03:00

Ανοίγουμε τις πόρτες
κλείνουμε τις πόρτες
δρασκελάμε τις πόρτες
και στο τέρμα του μοναδικού μας ταξιδιού
μήτε πολιτεία μήτε και λιμάνι

Το τραίνο εκτροχιάζεται, το πλοίο ναυαγεί, τ' αεροπλάνο συντρίβεται
Ένα μονάχα επισκεπτήριο στον πάγο χαραγμένο

Αν είχα δικαίωμα, δικαίωμα εκλογής
Να ξαναρχίσω ή όχι τούτο το ταξείδι τούτο το ταξείδι
Θα το ξανάρχιζα, Θα το ξανάρχιζα, Θα το ξανάρχιζα

Στίχοι: Ναζίμ Χικμέτ & Γιάννης Ρίτσος
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας
πηγή: www.stixoi.info

Θέλω να φύγω πια από δω.. -Κ. Καρυωτάκης

2010-10-15T14:18:00.001+03:00

Θέλω να φύγω πια από δω, θέλω να φύγω πέρα,
σε κάποιο τόπο αγνώριστο και νέο,
θέλω να γίνω μια χρυσή σκόνη μες στον αιθέρα,
απλό στοιχείο, ελέυθερο, γενναίο.

Σαν όνειρο να φαίνονται απαλό και να μιλούνε
έως την ψυχή τα πράγματα του κόσμου,
ωραία να 'ναι τα πρόσωπα και να χαμογελούνε,
ωραίος ακόμη ο ίδιος ο εαυτός μου.

Σκοτάδι τόσο εκεί μπορεί να μην υπάρχει, θεέ μου,
στη νύχτα, στην απόγνωση των τόπων,
στο φοβερό στερέωμα, στην ωρυγή του ανέμου,
στα βλέμματα, στα λόγια των ανθρώπων.

Να μην υπάρχει τίποτε, τίποτε πια, μα λίγη
χαρά και ικανοποίησις να μένει,
κι όλοι να λένε τάχα πως έχουν για πάντα φύγει,
όλοι πως είναι τάχα πεθαμένοι.

http://politikokafeneio.com/kariotakis/kariotakis-elegia.htm

Φύγε η καρδιά μου νοσταλγεί - Κ.Καρυωτάκης

2010-10-12T14:15:00.001+03:00

Φύγε κι άσε με μοναχό, που βλέπω να πληθαίνει
απάνω η νύχτα, και βαθιά να γίνονται τα χάη.
Ούτε του πόνου η θύμηση σε λίγο πια δε μένει,
κι είμαι άνθος που φυλλοροεί στο χέρι σου και πάει.

Φύγε καθώς τα χρόνια κείνα εφύγανε, που μόνον
μια λέξη σου ήταν, στη ζωή, για μένα σαν παιάνας.
Τώρα τα χείλη μου διψούν το φίλημα της μάνας,
της μάνας γης, και ανοίγοντας στο γέλιο των αιώνων.

Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί την άπειρη γαλήνη!
Ταράζει και η ανάσα σου τα μαύρα της Στυγός
νερά, που με πηγαίνουν, όπως είμαι ναυαγός,
εκεί, στο απόλυτο Μηδέν, στην Απεραντοσύνη.

http://politikokafeneio.com/kariotakis/kariotakis-elegia.htm

Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ.. - Κ. Καρυωτάκης

2010-10-10T14:12:00.000+03:00

Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ, στο έρμο νησί, στο χείλος
του κόσμου, δώθε απ' τ' όνειρο και κείθε απ' τη γη!
Οταν απομακρύνθηκεν ο τελευταίος μας φίλος,
ήρθαμε αγάλι σέρνοντας την αιώνια πληγή.

Με μάτι βλέπουμε αδειανό, με βήμα τσακισμένο
τον ίδιο δρόμο παίρνουμε καθένας μοναχός,
νοιώθουμε τ' άρρωστο κορμί, που εβάρυνε, σαν ξένο,
υπόκωφος από μακριά η φωνή μας φτάνει αχός.

Η ζωή διαβαίνει, πέρα στον ορίζοντα σειρήνα,
μα θάνατο, καθημερνό θάνατο, με χολή
μόνο, για μας η ζωή θα φέρει, όσο αν γελά η αχτίνα
του ήλιου και οι αύρες πνέουνε. Κι είμαστε νέοι, πολύ

νέοι, και μας άφησεν εδώ, μια νύχτα, σ' ένα βράχο, το πλοίο που τώρα χάνεται στου απείρου την καρδιά, χάνεται και ρωτιόμαστε τι να 'χουμε, τι να 'χω, που σβήνουμε όλοι, φεύγουμ' έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά!

http://politikokafeneio.com/kariotakis/kariotakis-elegia.htm

Επιστροφή - Κ. Καρυωτάκης

2010-10-09T14:10:00.000+03:00

Εγώ δεν επλανήθηκα σε δάση απάρθενα, βουερά,
μηδέ η ριπή μ' εχτύπησε του ωκεάνειου ανέμου.
Σκλάβο πουλί, τ' ανώφελα πηγαίνω σέρνοντας φτερά
και δε θα ιδώ τους ουρανούς που νοσταλγώ, ποτέ μου.

Μα πάντα, ω φύση, αλίμονο! πόσο η ψυχή μου ταπεινή
λάτρισσα στο παραμικρό γίνεται μάντεμά σου,
και πόσο, τώρα που η βραδιά θα πέσει φθινοπωρινή,
το καθετί περσότερο μου λέει την ομορφιά σου!

Με μιαν ακρούλα σύννεφου ταξιδεμένου με καλείς,
με το χρυσίο χαμόγελο του μαραμένου βρύου,
μ' ένα χορτάρι ανάμεσα στις πλάκες όλες της αυλής,
που το σαλεύει μοναχό η πνοή του Σεπτεμβρίου.

Και τη φωνή σου ακούγοντας, τη μυστικιά, τη δυνατή,
ω φύση, θα 'ρθω κάποτε φέρνοντας το σταυρό μου.
Θα' ναι το χώμα σου ελαφρό, και θα 'ναι πάντα ονειρευτή
η ώρα με τ' αναπάντεχο τέλος του μάταιου δρόμου!

http://politikokafeneio.com/kariotakis/kariotakis-elegia.htm

Τα παράθυρα - Κ.Π. Καβάφης

2010-09-30T16:35:00.001+03:00

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

http://www.kavafis.gr

Τελειωμένα - Κ.Π. Καβάφης

2010-09-28T16:31:00.001+03:00

Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,
με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,
λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε
για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο
τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.
Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο·
ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα
(ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).
Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,
εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,
κι ανέτοιμους — πού πια καιρός — μας συνεπαίρνει.

http://www.kavafis.gr/

Φωνές - Κ.Π. Καβάφης

2010-09-26T16:30:00.000+03:00

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·
κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας —
σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

http://www.kavafis.gr

For Annie - Edgar Allan Poe

2010-09-16T20:20:00.000+03:00

Thank Heaven! the crisis --
    The danger is past,
And the lingering illness
    Is over at last --
And the fever called "Living"
    Is conquered at last.

Sadly, I know
    I am shorn of my strength,
And no muscle I move
    As I lie at full length --
But no matter! -- I feel
    I am better at length.

And I rest so composedly,
    Now, in my bed,
That any beholder
    Might fancy me dead --
Might start at beholding me,
    Thinking me dead.

The moaning and groaning,
    The sighing and sobbing,
Are quieted now,
    With that horrible throbbing
At heart: -- ah, that horrible,
    Horrible throbbing!

The sickness -- the nausea --
    The pitiless pain --
Have ceased, with the fever
    That maddened my brain --
With the fever called "Living"
    That burned in my brain.

And oh! of all tortures
    That torture the worst
Has abated -- the terrible
    Torture of thirst
For the naphthaline river
    Of Passion accurst: --
I have drank of a water
    That quenches all thirst: --

Of a water that flows,
    With a lullaby sound,
From a spring but a very few
    Feet under ground --
From a cavern not very far
    Down under ground.

And ah! let it never
    Be foolishly said
That my room it is gloomy
    And narrow my bed;
For man never slept
    In a different bed --
And, to sleep, you must slumber
    In just such a bed.

My tantalized spirit
    Here blandly reposes,
Forgetting, or never
    Regretting its roses --
Its old agitations
    Of myrtles and roses:

For now, while so quietly
    Lying, it fancies
A holier odor
    About it, of pansies --
A rosemary odor,
    Commingled with pansies --
With rue and the beautiful
    Puritan pansies.

And so it lies happily,
    Bathing in many
A dream of the truth
    And the beauty of Annie --
Drowned in a bath
    Of the tresses of Annie.

She tenderly kissed me,
    She fondly caressed,
And then I fell gently
    To sleep on her breast --
Deeply to sleep
    From the heaven of her breast.

When the light was extinguished,
    She covered me warm,
And she prayed to the angels
    To keep me from harm --
To the queen of the angels
    To shield me from harm.

And I lie so composedly,
    Now in my bed,
(Knowing her love)
    That you fancy me dead --
And I rest so contentedly,
    Now in my bed,
(With her love at my breast)
    That you fancy me dead --
That you shudder to look at me,
    Thinking me dead: --

But my heart it is brighter
    Than all of the many
Stars in the sky,
    For it sparkles with Annie --
It glows with the light
    Of the love of my Annie --
With the thought of the light
    Of the eyes of my Annie.

http://poestories.com/read/annie

Μονοτονία - Κ.Π. Καβάφης

2010-09-12T08:34:00.000+03:00

Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι —
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Aυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

_________________________________________

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

http://www.kavafis.gr/

Νόησις - Κ.Π. Καβάφης

2010-09-11T10:40:00.000+03:00

Τα χρόνια της νεότητός μου, ο ηδονικός μου βίος —
πώς βλέπω τώρα καθαρά το νόημά των.

Τι μεταμέλειες περιττές, τι μάταιες ....

Aλλά δεν έβλεπα το νόημα τότε.

Μέσα στον έκλυτο της νεότητός μου βίο
μορφώνονταν βουλές της ποιήσεώς μου,
σχεδιάζονταν της τέχνης μου η περιοχή.

Γι’ αυτό κ’ η μεταμέλειες σταθερές ποτέ δεν ήσαν.
Κ’ η αποφάσεις μου να κρατηθώ, ν’ αλλάξω
διαρκούσαν δυο εβδομάδες το πολύ.

____________________________
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

http://www.kavafis.gr/

Ηδονή - Κ.Π. Καβάφης

2010-09-10T18:33:00.002+03:00

Χαρά και μύρο της ζωής μου η μνήμη των ωρών
που ηύρα και που κράτηξα την ηδονή ως την ήθελα.
Χαρά και μύρο της ζωής μου εμένα, που αποστράφηκα
την κάθε απόλαυσιν ερώτων της ρουτίνας.

____________________________________________
Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

http://www.kavafis.gr/

A dream within a dream - Edgar Alan Poe

2010-08-31T15:38:00.001+03:00

Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow --
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand --
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep -- while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?

http://www.poestories.com/

Ίσως.. ποιος ξέρει; Όλα όσα ζούμε να μην είναι τίποτα άλλο παρά ένα όνειρο μέσα σ' ένα όνειρο...

Annabel Lee - Edgar Alan Poe

2010-08-19T22:29:00.002+03:00

It was many and many a year ago,
   In a kingdom by the sea,
That a maiden there lived whom you may know
   By the name of ANNABEL LEE;--
And this maiden she lived with no other thought
   Than to love and be loved by me.
She was a child and I was a child,
   In this kingdom by the sea,
But we loved with a love that was more than love--
   I and my Annabel Lee--
With a love that the winged seraphs of heaven
   Coveted her and me.

And this was the reason that, long ago,
   In this kingdom by the sea,
A wind blew out of a cloud by night
   Chilling my Annabel Lee;
So that her high-born kinsman came
   And bore her away from me,
To shut her up in a sepulchre
   In this kingdom by the sea.

The angels, not half so happy in Heaven,
   Went envying her and me:--
Yes! that was the reason (as all men know,
   In this kingdom by the sea)
That the wind came out of a cloud, chilling
   And killing my Annabel Lee.

But our love it was stronger by far than the love
   Of those who were older than we--
   Of many far wiser than we-
And neither the angels in Heaven above,
   Nor the demons down under the sea,
Can ever dissever my soul from the soul
   Of the beautiful Annabel Lee:--

For the moon never beams without bringing me dreams
   Of the beautiful Annabel Lee;
And the stars never rise but I see the bright eyes
   Of the beautiful Annabel Lee;
And so, all the night-tide, I lie down by the side
Of my darling, my darling, my life and my bride,
   In her sepulchre there by the sea--
   In her tomb by the side of the sea.

http://www.poestories.com/

Το συγκεκριμένο ποίημα έχει μεταφραστεί στα ελληνικά αλλά πιστεύω αξίζει να το διαβάσει κανείς στ'αγγλικά γιατί στη μετάφραση χάνει τη μελωδικότητα και τη μουσικότητα του..

Πρέβεζα - Κώστας Καρυωτάκης

2010-08-04T15:51:00.000+03:00

Θάνατος είναι οι κάργιες
που χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζανε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί κι ασήμαντοι δρόμοι,
με τα λαμπρά μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας γύρω η θάλασσα κι ακόμη
ο ήλιος θάνατος μες στους θανάτους.

Θάνατος κι ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίσει μια ελλειπή μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις φρουρά εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο τραπέζης,
πρώτη κατάθεσης δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία
"Υπάρχω" λες κι ύστερα "Δεν υπάρχεις".
Φτάνει το πλοίο υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο κύριος νομάρχης.

[Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
ένας πέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία]

Πόθος - Ναπολέων Λαπαθιώτης

2010-07-28T15:56:00.001+03:00

Βαθὺ χινόπωρο γοερό, πόσο καιρὸ σὲ καρτερῶ,
μὲ τὶς πλατιές, βαριές σου στάλες
τῶν φύλλων ἄραχλοι χαμοί, τῶν δειλινῶν ἀργοὶ καημοί,
ποῦ μὲ μεθούσατε τὶς ἄλλες...

Τὰ καλοκαίρια μ᾿ ἕψησαν καὶ τὰ λιοπύρια τὰ βαριά,
κι οἱ ξάστεροι οὐρανοὶ οἱ γαλάζοι:
ἀπόψε μου ποθεῖ ἡ καρδιὰ πότε νὰ ῾ρθεῖ μέσ᾿ τὰ κλαριά,
ὁ θεῖος βοριὰς καὶ τὸ χαλάζι!

Τότε, γερτὸς κι ἐγὼ ξανά, μέσ᾿ τὰ μουγγὰ τὰ δειλινά,
θ᾿ ἀναπολῶ γλυκά, -ποιὸς ξέρει-,
καὶ θὰ μὲ σφάζει πιὸ πολύ, σὰν ἕνα μακρινὸ βιολί,
τὸ περασμένο καλοκαίρι...

πηγή

Κάθε πρωί - Μανώλης Αναγνωστάκης

2010-07-09T16:43:00.000+03:00

Κάθε πρωὶ
Καταργοῦμε τὰ ὄνειρα
Χτίζουμε μὲ περίσκεψη τὰ λόγιαpp
Τὰ ροῦχα μας εἶναι μιὰ φωλιὰ ἀπὸ σίδερο
Κάθε πρωὶ
Χαιρετᾶμε τοὺς χθεσινοὺς φίλους
Οἱ νύχτες μεγαλώνουν σὰν ἁρμόνικες
-Ἦχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά.
(Ἀσήμαντες ἀπαριθμήσεις
-Τίποτα, λέξεις μόνο γιὰ τοὺς ἄλλους.
Μὰ ποῦ τελειώνει ἡ μοναξιά;)

πηγή