24/2/09

Σαν πεθάνω - Μαρία Πολυδούρη

Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη,
όταν αντικρύ θανοίγη μέσ’ στη γάστρα μου δειλά
ένα ρόδο – μια ζωούλα. Και θα μου κλειστούν τα χείλη
και θα μου κλειστούν τα μάτια μοναχά τους σιωπηλά.

Θα πεθάνω μιαν αυγούλα θλιβερή σαν την ζωή μου,
που η δροσιά της, κόμποι δάκρι θα κυλάη πονετικό
στο άγιο χώμα που με ρόδα θα στολίζη τη γιορτή μου,
στο άγιο χώμα που θα μου είνε κρεβατάκι νεκρικό.

Όσα αγάπησα στα χρόνια της ζωής μου θα σκορπίσουν
και θαφανιστούν μακριά μου, σύννεφα καλοκαιριού.
Όσα μ’ αγάπησαν μόνο θάρθουν να με χαιρετίσουν
και χλωμά θα με φιλάνε σαν αχτίδες φεγγαριού.

Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη.
Η στερνή πνοή μου θάρθη να στο πη και τότε πια,
όση σου απομένει αγάπη, θάναι σα θαμπό καντύλι
- φτωχή θύμηση στου τάφου μου την απολησμονιά.

4 σχόλια:

Diatton είπε...

Ποιήτρια φοβερού διαμετρήματος! Ο πρώτος στίχος θυμίζει Κώστα Ουράνη...

Καλό μεσημέρι αγαπητή μου φίλη...

Dorothea είπε...

Καλημέρα. Όντως φοβερή ποίητρια.

Χαρά Τσακίρη είπε...

Μια απο τις αγαπημενες μου μαζι με τον αντρα που αγαπησε πιοτερο στη ζωη της τον Καρυωτακη!!!! Μπραβο σου που ανεβαζεις τοσο αξιολογα κομματια εδω και μας τα θυμιζεις!!!!

Dorothea είπε...

Και γω τους αγαπώ πολύ αυτούς τους δύο και χαίρομαι που υπάρχουν κι άλλοι που συμφωνούν :)