20/4/09

ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ - Μάγια-Μαρία Ρούσσου


Έτσι που διάβηκε στιγμή η ζωή
Π’αστραψε κι έσβησε
Χτυπώ το στήθος μου
Κατάματα γιατι δεν κοίταξα τη λάμψη της
Γιατί σπάταλα δεν ξοδέφτηκα
Γιατί δεν παραδόθηκα
Με στροβιλίσματα, ύμνους και χορούς
Κι αφού ήταν να πεθάνω
Γιατί δειλά, ξυστά
Να κατεβώ του άδη το γκρεμό
Σερνάμενη στην πλάτη;
Γιατί πλατιά αγκαλιά, ανοιχτή
να μην χυθώ
στο μοιραίο μου χάος
βοθερά, γιορταστικά,
ολόψυχα
σε μια στιγμή ολάκερη ζωή
αντίς ετο΄θτη η ανοιχτή πληγή
της ύστερης ανώφελης μετάνοιας;

2 σχόλια:

lefos είπε...

Xronia polla!!!

Dorothea είπε...

Χριστός Ανέστη lefo!