19/2/09

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ - Κώστας Καρυωτάκης



Μεσ' από το βάθος των καλών καιρών
οι αγάπες μας πικρά μάς χαιρετάνε.

Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.
κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις
που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,
δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι, ας κλαις.

Ξάφνου θα ιδείς δυο μάτια γαλανά
-- πόσος καιρός! -- τα χάιδεψες μια νύχτα·
και σα ν' ακούς εντός σου να σαλεύει
μια συφορά παλιά και να ξυπνά.

Θα στήσουνε μακάβριο το χορό
οι θύμησες στα περασμένα γύρω·
και θ' ανθίσει στο βλέφαρο σαν τότε
και θα πέσει το δάκρυ σου πικρό.

Τα μάτια που κρεμούν -- ήλιοι χλωμοί --
το φως στο χιόνι της καρδιά και λιώνει,
οι αγάπες που σαλεύουν πεθαμένες
οι πρώτοι ξανά που άναψαν καημοί...

2 σχόλια:

Raven είπε...

Υπέροχο, ανατριχιαστικό, γεμάτο έρωτα και νοσταλγία... Σ'ευχαριστώ που μου το θύμησες! :)

Diatton είπε...

Εγώ σε προειδοποίησα για το αν συνεχίσεις αυτού του είδους τις αναρτήσεις. Στον Καρυωτάκη, άλλωστε, εγώ τοποθετούμαι εξ' ορισμού!

Καλό μεσημέρι...