Λυπήσου ἐκείνους ποὺ πονοῦν,
βουβὰ κι ἀνώφελα, γιὰ κάτι,
καὶ παίρνουν, γιὰ νὰ λησμονοῦν,
τῆς ζωῆς κάποιο ἄθλιο μονοπάτι...
Λυπήσου αὐτοὺς ποὺ ἔχουν χαθεῖ,
μὲς στὴν θλιμμένη ὕπαρξή μας,
κι ἔγιναν αἴνιγμα βαθύ,
μιὰ καὶ δὲν εἶναι μεταξύ μας...
Κι αὐτόν, κι αὐτὸν ποὺ ἀναπολεῖ
τὰ περασμένα του λυπήσου:
μὰ ὅμως, ἀκόμα πιὸ πολύ,
τὶς ὦρες τῆς βαθειᾶς σιωπῆς σου,
λυπήσου αὐτούς, πού, μιὰ φορά,
μὲ φτερὰ ζοῦσαν, καὶ τὰ χάνουν,
καὶ δὲν τοὺς μένει ἄλλη χαρά,
παρὰ ἡ χαρὰ πὼς θὰ πεθάνουν...
σπασμένο
ένα χέρι που απλώνεται
που ρωτάει και λαχταράει
και μένει μάταια απλωμένο
Συλλογή: Ένα καθαρό μαντήλι (2024)
- Τόλη Νικηφόρου
Η σάρκα μου
πάντα πονάει στα χτυπήματα,
πάντοτε χαίρεται στα χάδια.
Ακόμα τίποτα δεν έμαθε.
Αντιδικίες - 1955
για να αγγίξεις το γαλάζιο τ’ ουρανού
πρέπει πρώτα να βυθιστείς στην κόλαση
καλή λοιπόν η γνώση και η φαντασία
καλό το χαρτί και το μολύβι
χρήσιμος και ο υπολογιστής
γραφική ύλη όμως για τα βιβλία
είναι τα ανοιχτά τραύματα
από την περιπέτεια της ζωής
αίμα και δάκρυα καυτά
χαράζουν στο χαρτί τα ποιήματα
Οι πεθαμένοι ποτέ δεν επιστρέφουν
αλλά κι οι ζωντανοί που δεν ξαναγυρνούν
γίνονται πια σαν πεθαμένοι.
Κάποιες φορές τους φέρνουμε πίσω με τη μνήμη
για να τους δούμε όπως ήσαν
όταν για τελευταία φορά τους συναντήσαμε
να ξανανιώσουμε έστω για μια στιγμή
τα όσα ζήσαμε μαζί τους
για να βεβαιωθούμε προπαντός
πως δεν τους σκοτώσαμε εμείς.
Η βασανιστική αναζήτηση ενός τέλους άρτιου, σωστού
μήπως και φτάσεις κάποτε ως την τελειότητα
έχει τον κίνδυνο ενός τέλους κλειστού και οριστικού
που αρνείται ν΄ανοιχτεί στην περιπέτεια μιας νέας αρχής
κάτω από το ποίημα των ματιών
ποίημα είναι το χαμόγελό σου
όπως και στις λέξεις σου η μουσική
ποίημα το ανάλαφρο περπάτημα
και η αύρα που σε περιβάλλει
το κάθε τι φανερό ή κρυφό σου
είναι ένα ζωντανό ποίημα
και όλα μαζί αρμονικά συνθέτουν
την ποιητική συλλογή με τ’ όνομά σου
