Όταν μεγαλώνει ο κύκλος
Γίνεται ζωή
Όταν μεγαλώνει η ζωή
Γίνεται αγώνας
Όταν μεγαλώνει ο αγώνας
Γίνεται μοναξιά
Όταν μεγαλώνει η μοναξιά
Γίνεται έρωτας
Ανυπόφορος
Σχεδόν τελευταίος
Ο αθόρυβος θόρυβος
Μιας υπαρκτής
Και γι’ αυτό ανελέητης
Απουσίας
Όταν μεγαλώνει η απουσία
Γίνεται ξανά
Ξανά
Και ξανά
Κύκλος
Ο άνθρωπος έσπασε, Γαβριηλίδης, 2015
δεν έχω
δεν είμαι
δεν λέω
φεύγω
με άλματα ανέμου
προς το απροσδιόριστο εκεί
που ονειρεύονται
οι λύκοι
Μετά, Απόπειρα, 2012
Σήμερα
Με καταδιώκει η σιωπή
Του αγγίγματος σου
Μην με καλείς
Δεν θα έρθω
Θέλω να μείνω μόνος
Με το άγγιγμα σου
Στην ασφυξία των κραυγών σου
Μέχρι να γυρίσεις ανάποδα
Να υποπέσεις
Στην υπέρτατη αμαρτία
Και να πνιγείς
Απ΄το σάλιο μου
Μοναδική λεωφόρος
Της μοναξιάς μου
Εσύ
Νυχτερινοί οργασμοί
Στα κρυφά
Πώς γίνεται η απελπισία
Να είναι τόσο διάφανη;
Μαθήματα ζωής
χωρίς εσένα
σε άδεια ερημικά πλάνα
στα ίδια παγωμένα νερά
έγινα πέτρα και φως
προσπαθώντας να ακουμπήσω
για λίγο
τη μακρινή απουσία σου
ακόμη λείπεις
Σταύρος Σταυρόπουλος
IX -
Ζει η απουσία λοιπόν, μαζί μας ή και μόνη της, τη ζωή της,
χειρονομεί αδιόρατα, σωπαίνει, φθείρεται, γερνάει
σαν ύπαρξη σωστή, με το βουβό χαμόγελο που ρυτιδώνει λίγο λίγο
το στόμα και τα μάτια, με το χρόνο το δικό μας μετρημένη,
χάνοντας χρώματα, πληθαίνοντας τη σκιά της -
ζει και γερνάει μαζί μας και χάνεται μαζί μας, κι απομένει σε ό,τι αφήνουμε.
Και πρέπει να προσέχουμε την κάθε κίνηση και σκέψη μας και λέξη
γιατί, για ό,τι γίνεται 'κείνο που λείπει,
φέρουμε τώρα, εμείς μονάχα, ακέρια την ευθύνη.
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου,
ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου,
ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη,
ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ
ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις
πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του.
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
Θα γελάσεις απ τα βάθη των χρυσών σου ματιών
είμαστε μες στο δικό μας κόσμο.
Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει
Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.
Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ όλα,
δε στο χω πει ακόμα.
(μτφρ. Γιάννης Ρίτσος)
