ύπαρξη - Τόλης Νικηφόρου

 σπασμένο

ένα χέρι που απλώνεται

που ρωτάει και λαχταράει

και μένει μάταια απλωμένο

Συλλογή: Ένα καθαρό μαντήλι (2024) 

- Τόλη Νικηφόρου

Η Σάρκα - Τίτος Πατρίκιος

Η σάρκα μου

πάντα πονάει στα χτυπήματα,

πάντοτε χαίρεται στα χάδια.

Ακόμα τίποτα δεν έμαθε.

 

Αντιδικίες - 1955

γραφική ύλη - Τόλης Νικηφόρου

 για να αγγίξεις το γαλάζιο τ’ ουρανού

πρέπει πρώτα να βυθιστείς στην κόλαση

καλή λοιπόν η γνώση και η φαντασία

καλό το χαρτί και το μολύβι

χρήσιμος και ο υπολογιστής

γραφική ύλη όμως για τα βιβλία

είναι τα ανοιχτά τραύματα

από την περιπέτεια της ζωής

αίμα και δάκρυα καυτά

χαράζουν στο χαρτί τα ποιήματα

Ο άλλος γυρισμός - Τίτος Πατρίκιος

 Οι πεθαμένοι ποτέ δεν επιστρέφουν

αλλά κι οι ζωντανοί που δεν ξαναγυρνούν

γίνονται πια σαν πεθαμένοι.

Κάποιες φορές τους φέρνουμε πίσω με τη μνήμη

για να τους δούμε όπως ήσαν

όταν για τελευταία φορά τους συναντήσαμε

να ξανανιώσουμε έστω για μια στιγμή

τα όσα ζήσαμε μαζί τους

για να βεβαιωθούμε προπαντός

πως δεν τους σκοτώσαμε εμείς. 

Το πρόβλημα του τέλους - Τίτος Πατρίκιος

 Η βασανιστική αναζήτηση ενός τέλους άρτιου, σωστού

μήπως και φτάσεις κάποτε ως την τελειότητα

έχει τον κίνδυνο ενός τέλους κλειστού και οριστικού

που αρνείται ν΄ανοιχτεί στην περιπέτεια μιας νέας αρχής

ποιητική συλλογή - Τόλης Νικηφόρου

 κάτω από το ποίημα των ματιών

ποίημα είναι το χαμόγελό σου

όπως και στις λέξεις σου η μουσική

ποίημα το ανάλαφρο περπάτημα

και η αύρα που σε περιβάλλει

το κάθε τι φανερό ή κρυφό σου

είναι ένα ζωντανό ποίημα

και όλα μαζί αρμονικά συνθέτουν

την ποιητική συλλογή με τ’ όνομά σου

Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι - Γιάννης Αγγελάκας

 Έχω ένα άδειο σκουριασμένο πιστόλι

και μια αλήθεια βολικιά σαν ξυράφι

Και περιφέρομαι από πόλη σε πόλη

μ’ ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

Έχω ένα φόβο που τον έχουνε όλοι

και μια φωτιά που την ταΐζω με λάθη

Και περιφέρομαι από πόλη σε πόλη

μ’ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

Έχω ένα δρόμο, μα δεν ξέρω που βγάζει,

μια ίσια γραμμή σ’ ένα βρόμικο χάρτη

Και στροβιλίζομαι απ’ τη μια άκρη στην άλλη

μ’ ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

Έχω μια θλίψη που `ναι τόσο μεγάλη

που όλο φοβάμαι μην τυχόν και ξεσπάσει

Κι ισορροπώ μέσα στου ονείρου τη ζάλη

μ’ ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

Έχω έναν ήλιο χλωμό στη φορμόλη,

μια καρδιά που διψάει σαν καμένο χωράφι

Και περιφέρομαι από πόλη σε πόλη

μ’ ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι