Ροτόντα - Χλόη Κουτσουμπέλη

 Ροτόντα

Μεσημέρι προς βράδυ.

Ψιχαλίζει μικρά πουλιά.

Δεν με αγγίζεις.

Είσαι ολόκληρος μέσα  μου.

Ο Λύκος - Χλόη Κουτσουμπέλη

 Τρώγαμε ήσυχα την σούπα μας

αυτός κι εγώ,

οι δυο μας, μόνοι.

Έξω χιόνι, μέσα σιωπή.

Ένα ρολόι ρυθμικά θάβει τον χρόνο.

Ξάφνου ακούγεται ουρλιαχτό

και έξω από το τζάμι

βλέπω να χάσκει

το στόμα ενός λύκου

σάλια και αίμα.

Πίσω από το γυαλί

ακούω την ανάσα να κοχλάζει

μυρίζω την λαχτάρα του.

Πριν ο άντρας προλάβει να αντιδράσει,

ένα προς ένα πετάω όλα μου τα ρούχα

την πόρτα ανοίγω

και αφήνομαι γυμνή 

να με ξεσκίσει.

Αλχημεία - Χλόη Κουτσουμπέλη

Πρώτα την ύλη, αρχέγονη.

Φωτιά, νερό, αέρα, χώμα.

Ύστερα κορμί, όχι όμως οποιοδήποτε.

Προσοχή στον πόνο.

Ένα κουταλάκι την ημέρα αρκεί.

Αλάτι ας έχει άφθονο,

αλυκή από χρόνο νεκρό.

Πολύ πικρό, δεν πρέπει νάναι

ούτε όμως και πολύ ζαχαρωμένο

από σιρόπι ψευδαισθήσεων.

Καλύτερα γλυκόπικρο,

σαν επαφή που έμεινε ανέπαφη,

σαν όνειρο που έπαψε να ονειρεύεται,

σαν ένα κορμί που αστραπιαία

συνάντησες σε ξέστρωτο κρεβάτι,

ενώ το μόνο που ήθελες

ήταν το χάδι στα μαλλιά.

Ύστερα το καίμε

σε δυνατή φωτιά,

ενώ συγχρόνως προσποιούμαστε πως ζούμε

(στο μεταξύ η ψυχή είναι ακόμα ζωντανή

και σπαρταράει στο βραστό νερό)

και κάπου σʼ ένα σύμπαν μακρινό

ένα μικρό παιδί

κοιτάζει έξω από το τζάμι τις νιφάδες

που το χωρίζουν απʼ τον κόσμο.

Και τότε ξαφνικά και μαγικά,

η σάρκα μετατρέπεται σε ποίημα.

Γη της επαγγελίας - Χλόη Κουτσουμπέλη

 Δεν με φοβίζει

που τούτο το μολύβι

δεν αφήνει μελάνι

αλλά ίχνη από λιωμένο ουρανό

ούτε με φοβίζει

πως αντί για χαρτί

γράφω πάνω στο κορμί σου,

ζεστή αμοιβάδα από μυρωμένο χαμομήλι,

ολόγυρα, παντού.

Με φοβίζει μόνο

που κάποια μέρα,

θα γράφω πάλι σε χαρτί,

ποιήματα με μελάνι.

 (από το «Η Νύχτα είναι μία φάλαινα», 1990)

Αισιοδοξία - Χλόη Κουτσουμπέλη

 Θα ξαναβρεθούμε κάποτε.

Θα φοράς το πρόσωπό σου

και την γκρίζα καμπαρντίνα,

θα φυσάει ανάλαφρα

όπως σ’ εκείνη μας τη βόλτα

(θα περπατάς στο κάτω πεζοδρόμιο

κι εγώ πάντα στο πάνω

για να μπορώ λιγάκι να σε φτάνω).

ασφόδελοι θα πετούν ανάμεσά μας

τα αρχαία ερείπια

θα γεμίσουν γύρη

μια πάχνη θα σκεπάσει το φιλί μας.

Τα χείλη σου ζεστά.

Ύστερα εσύ δεν – θα τελειώσει αυτό

Κι εγώ δεν – θα φύγει αυτό

δεν θα σου στείλω μήνυμα

ότι δεν θέλω να σε χάσω

(ο αέρας πάντα παρασέρνει τα μηνύματα

γι’ αυτό άδεια φύλλα σέρνονται στους δρόμους)

στην Ανταρκτική λιώνει ένας σβώλος χιόνι

κι αλλού μια ήπειρος βουλιάζει στο κενό.

Στην αρχαία αγορά ένας άντρας, μια γυναίκα

περπατούν χαρούμενοι

ανυποψίαστοι για ό,τι θα συμβεί.

Χλόη Κουτσουμπέλη, Αισιοδοξία 

(από τη συλλογή «Η αλεπού και ο κόκκινος χορός»)