σπασμένο
ένα χέρι που απλώνεται
που ρωτάει και λαχταράει
και μένει μάταια απλωμένο
Συλλογή: Ένα καθαρό μαντήλι (2024)
- Τόλη Νικηφόρου
σπασμένο
ένα χέρι που απλώνεται
που ρωτάει και λαχταράει
και μένει μάταια απλωμένο
Συλλογή: Ένα καθαρό μαντήλι (2024)
- Τόλη Νικηφόρου
για να αγγίξεις το γαλάζιο τ’ ουρανού
πρέπει πρώτα να βυθιστείς στην κόλαση
καλή λοιπόν η γνώση και η φαντασία
καλό το χαρτί και το μολύβι
χρήσιμος και ο υπολογιστής
γραφική ύλη όμως για τα βιβλία
είναι τα ανοιχτά τραύματα
από την περιπέτεια της ζωής
αίμα και δάκρυα καυτά
χαράζουν στο χαρτί τα ποιήματα
κάτω από το ποίημα των ματιών
ποίημα είναι το χαμόγελό σου
όπως και στις λέξεις σου η μουσική
ποίημα το ανάλαφρο περπάτημα
και η αύρα που σε περιβάλλει
το κάθε τι φανερό ή κρυφό σου
είναι ένα ζωντανό ποίημα
και όλα μαζί αρμονικά συνθέτουν
την ποιητική συλλογή με τ’ όνομά σου
μερικές φορές χαμογελούν ανεξήγητα
δεν ενδίδουν όμως ποτέ
ασυγκίνητοι μένουν στα δάκρυα μας
απρόσιτοι
όπως ο μυστικός κρουνός
που τη νύχτα σκορπίζει στον κόσμο
οι νεκροί
για πάντα άτρωτοι από τη μοναξιά ή τ ην αγάπη
Αν μ'αγαπούσες
θα χάραζε μεσάνυχτα θα γύριζαν τα χελιδόνια
και θ' άνθιζαν τα δέντρα μέσα στον πιο βαρύ χειμώνα
θα ζούσαμε για πάντα στα εφηβικά μας χρόνια.
Αν μ'αγαπούσες
θα πίστευα στα θαύματα
θα σού 'γραφα εκατό ποιήματα το μαγικό υμνώντας ποίημα
που είσαι εσύ στο κάθε τι
αν μ' αγαπούσες θα 'σουν όλα τα φώτα τ’ ουρανού.
Σαν τον πυράκανθο να μη φοβάσαι σκοτεινιά και κρύο ν' απλώνεις φωτεινά κλαδιά το καταχείμωνο.
Σαν τον πυράκανθο ν' ανθίζεις με το ελάχιστο
λίγα να ζητάς πολλά να δίνεις
και με τα κοφτερά αγκάθια σου να προστατεύεις τα λευκά άνθη τους φλογισμένους σου καρπούς.
Δίπλα στο χάδι της ελιάς και της ροδιάς να είσαι εσύ το πάθος κι η αλήθεια της ζωής.