Η Σάρκα - Τίτος Πατρίκιος

Η σάρκα μου

πάντα πονάει στα χτυπήματα,

πάντοτε χαίρεται στα χάδια.

Ακόμα τίποτα δεν έμαθε.

 

Αντιδικίες - 1955

Ο άλλος γυρισμός - Τίτος Πατρίκιος

 Οι πεθαμένοι ποτέ δεν επιστρέφουν

αλλά κι οι ζωντανοί που δεν ξαναγυρνούν

γίνονται πια σαν πεθαμένοι.

Κάποιες φορές τους φέρνουμε πίσω με τη μνήμη

για να τους δούμε όπως ήσαν

όταν για τελευταία φορά τους συναντήσαμε

να ξανανιώσουμε έστω για μια στιγμή

τα όσα ζήσαμε μαζί τους

για να βεβαιωθούμε προπαντός

πως δεν τους σκοτώσαμε εμείς. 

Το πρόβλημα του τέλους - Τίτος Πατρίκιος

 Η βασανιστική αναζήτηση ενός τέλους άρτιου, σωστού

μήπως και φτάσεις κάποτε ως την τελειότητα

έχει τον κίνδυνο ενός τέλους κλειστού και οριστικού

που αρνείται ν΄ανοιχτεί στην περιπέτεια μιας νέας αρχής

Χωρίς να σε βλέπω - Τίτος Πατρίκιος

 Χωρίς να σε βλέπω χωρίς να σου μιλάω

χωρίς ν’ αγγίζω ούτε μια σκιά απ’ το βήμα σου

χωρίς – πόσο γυμνός ακόμα θα ‘θελες να μείνω;

Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις.

Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματά μου

όταν ανασκευάζω το χαμόγελό σου

όταν αποκαλώ την ομορφιά φθαρτό περίβλημα

μη με πιστεύεις – κι όμως σου λέω την αλήθεια.

Δεν την αντέχω αυτή τη μάταια ελπίδα

να επιζώ σε μια τυχαία σου σκέψη

μα κάθε βράδυ τη ζεσταίνω απ’ την αρχή.

Κυκλικό - Τίτος Πατρίκιος

 Άραγε πώς γεννιέται 

από ένα τίποτα η επιθυμία;

Πώς η επιθυμία γίνεται έρωτας, 

ο έρωτας πώς αλλάζει 

σε μακρινή ανάμνηση; 

Άραγε πώς μπορεί 

η ανάμνηση να σβήνει 

μες στο τίποτα; 

 

Δοκιμασία - Τίτος Πατρίκιος

 Και σένα, αν με τα τόσα που περάσαμε

τίποτα μέσα σου δε σακατεύτηκε,

μην πολυκαμαρώνεις.

Ίσως

δεν είχες τίποτε να διακινδυνεύσεις.

Έτη φωτός Τίτος Πατρίκιος

 Οι απέραντες εκτάσεις μετρημένες

μ’έτη φωτός, δε μου λένε τίποτα.

Εσύ ήσουνα λίγα μέτρα μακριά

και δεν μπορούσα

να σ’αγγίξω

σαν απλησίαστο απλανή αστέρα.

Ο Δρόμος και η Ζωή - Τίτος Πατρίκιος

 Ό,τι κι αν λέμε, ό,τι κι αν κάνουμε

ό,τι κι αν σιωπηλά ή φωναχτά αναψηλαφούμε

κάποιοι άλλοι, μικρά παιδιά ακόμα

θα ζήσουν τα ίδια χιλιοειπωμένα βάσανα

τις ίδιες απρόσμενες χαρές, θα προσπαθήσουν

ν’ ανοίξουν καινούργιους δρόμους, ξεκινώντας όμως

από έναν που δεν διαφέρει και πολύ απ’ τον δικό μας

κάποτε αλλάζοντας, κάποτε ταλαιπωρώντας

κάποτε ομορφαίνοντας τη ζωή

ζωή με χίλια πρόσωπα, ζωή μοναδική

ζωή δική μας και των άλλων.