Γυρίζω σε σένα - Λένα Παππά

 “Γυρίζω σέ σένα

γιατί ποτέ δέν ἔφυγε ἡ καρδιά μου ἀπό σένα: 

Γιατί ὅταν ἔλεγα «ἀγαπημένε μου»- φώναζα ἐσένα

γιατί ὅταν ἔλεγα «εὐτυχία»- μιλοῦσα τ᾽ ὄνομά σου.”

• Λένα Παππά •

| Εξομολόγηση (Ουρανοδρόμιο) |

Τα ποιήματα |

Πάει καιρός - Λένα Παππά

 Φίλησα την καρδιά σου

τα χαμόγελά σου

στολίστηκα,

μεθυσμένα βήματα έσυρα

στου έρωτα τα μονοπάτια.

Υστερα έφυγες,

γίνηκες

μια βαθιά μαχαιριά στο κορμί μου,

γεύση θανάτου,

καμπάνα της ερημιάς.

Ύστερα έφυγες - πάει καιρός.

Δε σε αναζητω,

δε σε περιμένω.

Ανασαίνω, μα δε χαμογελώ πια.

Περπατώ,

μα πουθενά δεν πηγαίνω,

πάει καιρός που πεθαίνω.

Η μνήμη σου - Λένα Παππά

 Ἡ μνήμη σου

διάττοντας φλογερός

ἄγριος κομήτης

αὐλακώνει τόν οὐρανό μου

πυροπολεῖ τίς νύχτες μου

Ἡ μνήμη σου

ξυπόλητο ζητιανάκι

κλαίει μπροστά

στήν κλειδωμένη μου πόρτα

Ἀγκάθι κάτω ἀπό τό πέλμα μου

λεμονανθός στά μαλλιά μου

δροσερό νερό στό ποτήρι μου

ἡ μνήμη σου

Θάνατος πού μέ ζεῖ

ζωή πού μέ πεθαίνει.

Ερωτικό - Λένα Παππά

 Εἶδα ὄνειρο ἤμουν μαζί σου πλάϊ στήν θάλασσα

ἡ ἥλιος ἔλιωνε τόν κόσμο

κι ἐσύ γελοῦσες φέγγοντας τίς φλέβες μου

ἅπλωνα τό χέρι ἐτσιδά καί σ’ἄγγιζα

ἠλεκτρισμένη

λάβα και μύρο χυνόμουν ὅλη κι ἔρρεα

πρός ἐσένα.

Μέ κοίταζες κι οἱ θάνατοί μου ὅλοι πέθαιναν

κι ὅλα τά πράγματα πού δέν μέ ξέραν

τραγουδοῦσαν τ’ ὄνομά μου

ριγοῦσα ἀπό τήν ἡδονή τῆς πεταλούδας πού φτερώνει

καί σκίζει τό κουκούλι της βγαίνοντας στῶν ἀνθῶν τό φῶς.

Κι ὅπως τά ὄνειρα δέν ἔχουν λογική

σέ πῆρα σάν μωρό στήν ἀγκαλιά καί σέ κανάκεψα

τόσο γλυκά πού κουλουριάστηκες στά σωθικά μου

κι ἔγινα ἡ εὐτυχισμένη σου μητέρα.

Τώρα πατώ στά νύχια μήν ξυπνήσω

τήν ἀπουσία σου

πουθενά δέν κοιτάζω μήν τυχόν καί φύγει

ὁ μαγεμένος ὕπνος ἀπ’ τά βλέφαρά μου

καί δῶ ἀδειανή, θανατωμένη τήν ζωή μου

καί παραλοΐσω. 

 Από τη συλλογή Σκιατραφῆ καί φωτόφιλα, Άπαντα Β' τομ. σελ. 480.

Το κέρδος της απώλειας - Λένα Παππά

 Κάτι, για να το χάσεις

πρέπει κάποτε να το είχες.

Κι αν κάποτε το είχες και τώρα όχι πια

πλούσιος από την ανάμνησή του πάλι μένεις

αφού και το χαμένο κάποτε ήταν κερδισμένο.

Αλλοίμονο από κείνους που ποτέ

δεν έχουν χάσει τίποτε

που τίποτε να χάσουνε δεν έχουνε

σ’ αυτόν τον κόσμο.