Δος μου την τρικυμία - Τάκης Σινόπουλος

Δος μου την τρικυμία στα χείλη σου,

τον ήλιο του μεσημεριού στο καυτερό σου δέρμα.

Πονάω τον πόνο σου, γίνομαι ο πόνος σου.

Βασανισμένη των αστερισμών,

πώς να σου ειπώ για την αγάπη.

Τα λόγια φεύγοντας χάνουν τον ήχο τους.

Δος μου την τρικυμία στο στήθος σου

κι άκουσε τον αντίλαλο στα σπλάχνα μου.

Μες στο μισόφωτο, μέσα στη σκοτεινιά της κάμαρας

σ’ αιχμαλωτίζει η κούραση. Κι’ εγώ είμαι αυτό το πρόσωπο

που συλλογίζεται και δεν κοιμάται,

που δεν κουράζεται κι ολοένα σε κοιτάζει.

Τάκης Σινόπουλος, Ποιήματα για την Άννα ~ 

επιμ. Μανόλης Σαββίδης 

Ερμής

Αθήνα 1999

Αν - Τάκης Σινόπουλος

 Απ’ το πρωί ο άνεμος ξεκάρφωνε τον ουρανό.

Απ’ το πρωί ο ήλιος κάπνιζε

ανάμεσα στα ερείπια.

Αν το πρόσωπό σου, το πρόσωπο ασπίδα. Και το σύννεφο εκείνο κι ο τόπος τοπίο, και τα μάτια σου στρέφοντας ξαφνικά δεν είχαν σκοτώσει την εικόνα που

κοίταζαν λίγο πιο πριν.

Αν το χέρι σου ήταν.

Αν τα μάτια σου.

Αν το χέρι σου.

Αν η λέξη που πήγες να πεις.

Λοιπόν όλη τη μέρα ο άνεμος.

Όλη τη νύχτα οι στάχτες της φωτιάς σου.